Santa Barbara staat
in mijn planning synoniem voor de Airstream en verder heb ik niet over de
plaats nagedacht (dat bleek gisteren al met de afstand tot het strand). Ik weet
dat hier een oude grote mooie missiepost is en een mooi strand. Gisteren zagen
we ook heel veel diverse winkels dus we vermaken ons hier absoluut een dagje. Na
een lekkere douche halen Erik en ik koffie en brood op de hoek bij een bakkerij
naar mijn hart Our Daily Bread en terwijl ik me (warm aangekleed) met koffie en
laptop buiten installeer, haalt Erik op de beach cruiser yoghurt bij supermarkt
Traders Joe. Hoe seventies! Deze ochtend blijkt dat we allemaal zonder schone
onderbroeken zitten – oeps, foutje in de planning. Dat wordt toch weer een
uurtje laundry voor de wasbeer. Ook hiervoor kan ik terecht op de hoek (tegenover
de bakker). Ik pak nog snel een teiltje en ga compleet OUT als ik mijn hoofd
stoot recht omhoog in de deuropening. Dan blijkt zo’n caravan echt van staal en
ik minder van staal dan ik dacht. Erik brengt me weer bij en de schade lijkt
mee te vallen; gewoon even buiten westen en weer bij kennis met knallende
koppijn. Gelukkig hoef ik bij de wasserette alleen maar te zitten en wachten en
nog eens wachten en met gebruik van Wifi mijn reisverslag schrijven en dat van
gisteren online te plaatsen. Tijdens de vakantie de was doen is trouwens een
belevenis op zich. Wassen betekent voor mij SCHOON en veel wasserettes ogen in
mijn optiek verre van schoon. Het maakt overigens niet uit wat je ervoor moet
betalen en de wasmachines zijn allemaal hetzelfde. Dit is er ook zo één. Ik
gooi wat waspoeder in de machine, onderbroeken en sokken erbij, temperatuur
warm, programma normaal en draaien maar. Binnen een half uur is de boel
‘klaar’; deze keer voor het hoogste bedrag á $4. Gelukkig krijg ik het wel voor
$0,50 in 16 minuten droog en is er een ruime plek om de boel op te vouwen. De
voertaal is hier Spaans, de radio staat op een Spaanstalige zender, iedereen
blijft op zijn was wachten en eet in de tussentijd een Spaansgeurende lunch en
alle 100 machines draaien! En oh ja… ik ging al naar binnen met hoofdpijn. Ook
dit is vakantie…
Volgende week mag
thuis alles eerst lekker in de week om daarna goed schoon en fris gewassen weer
de kast in te gaan. Buiten drogen lijkt me ook weer zalig; het is tenslotte in
Nederland nu 10 graden warmer dan hier. Terug bij de caravan blijkt dat Erik al
weg is naar de praktijk van zijn collega Buchanan in State Street. De zon is
gaan schijnen en nu mis ik toch wel mijn zonnebril die nog in het
dashboardkastje ligt. Dan maar met een
bakkie troost en ogen dicht zonnen in ons ‘tuintje’ = ook wel eens lekker.
Erik
is weer terug van het praktijkbezoek inclusief lunch. Hij vond het heel leuk om
bij deze collega te kijken. De praktijk heeft een prachtige locatie op een
binnenplaats in het stadscentrum. Buchanan schijnt alleen kanaalbehandelingen
te doen en heeft daartoe diverse handigheidjes uitgevonden die over de hele
wereld worden geëxporteerd. Dit gaat gepaard met het internationaal geven van
cursussen en lezingen en zo heeft Erik hem al een paar keer ontmoet in
Nederland. Hij geeft Erik een transparant model van een kies waarmee je aan
cliënten kunt laten zien hoe complex de zenuwen lopen om aan te geven hoeveel
nauwkeurigheid bij een kanaalbehandeling komt kijken.
Erik haalt nog een late
lunch voor ons bij de bakker en gaat nog met Ivo naar de supermarkt (Ivo
♥ supermarkten). En dan is het ineens 16.30uur en vind ik het acuut doodzonde dat
ik hier de hele dag niets heb gedaan. Hup in de auto en naar het strand!
We
lopen nog eens de pier op en af in de hoop dat een pelikaan netjes voor ons op
de steiger gaat poseren, maar nee hoor. Het strand is verder gewoon strand
zoals wij dat ook kennen maar dan met palmbomen ipv duinen en daarom noemt men
het de Amerikaanse Rivièra. Het heeft hier ook de chique van de Rivièra en er
wonen veel beroemdheden. De witte adobe gebouwen zijn restanten van de Spaanse
roots van deze stad (door Spaanse Franciscanen ooit gebouwde missiepost) en
nadat veel in 1925 verloren ging na een aardbeving is alles weer in dezelfde
stijl hersteld. Hier geen schreeuwerige reclame en herrie. De temperaturen zijn
hier overigens minder Spaans en Rivièriaans en Erik hoorde van Buchanan ook dat het
veel kouder is dan anders. De temperatuur is hier het hele jaar door minimaal
20C en ’s winters nog iets warmer dan in de zomer. De laatste tijd is de
temperatuur max 22C en vandaag zijn we blij met 21C… Santa Barbara heeft helaas
geen hoge surfgolven dus rijden we noordelijk op zoek naar een spectaculairder
branding met surftijgers. Als we uiteindelijk een bordje Beach Access vinden,
mogen we er nergens parkeren dus rijden we maar weer terug om de Red Tile Tour te
lopen door het historisch stadscentrum. We hebben een enorme plattegrond van de
tour (Visitor Center), vol advertenties en zonder verdere aanwijzingen van wat
we waar kunnen zien. Op goed geluk gaan we van start waarbij we uitkijken naar
rode tegels met een cijfer of informatie en hoewel het hele wegdek uit rode
tegels bestaat, hebben we geen idee langs welke bijzonderheden we lopen. Daar
komt bij dat ik gedurende de middag steeds meer last krijg van een zenuwpijn in
mijn rechterbeen die uitstraalt tot in mijn tenen en lopen is niet fijn. We
lopen nog door het prachtige winkeldeel Paseo Nuevo waar schattige kindertjes
van een dansschool een uitvoering hebben; de Amerikaanse discipline en power straalt
er van af, zelfs bij de allerjongsten.
We houden de tocht voor gezien bij
restaurant Palazzio. De porties zijn er zo gigantisch groot dat het gewoon niet
normaal is. Wouter heeft niet zo veel trek en bestelt een broodje brie uit de
lijst met voorgerechten. Tadaaaaaa……..
Erik heeft een
'kleine' lasagne en Ivo’s salade en
mijn pasta met kip zou je qua formaat verwachten op een buffet voor 20
personen… Het gaat uiteraard niet op en als ik aan de serveerster vraag waarom
toch zulke grote porties???? antwoordt ze dat ze het ook niet weet en dat dit
nu eenmaal ‘normaal’ is.
Ik zocht vanmorgen nog naar een Drive-in bioscoop maar kan dat deze vakantie niet meer realiseren. Bij toeval bleek restaurant Palazzio een Dine-in bioscoop te zijn ;)
We lopen de
calorietjes er weer af richting de auto en zien nog veel mooie gebouwen die
ongetwijfeld een lange geschiedenis hebben. Eenmaal terug in de caravan kan ik
het niet laten Red Tile Tour te googlen en we bekijken via een podcast nog eens
wat we gemist hebben. Blijkbaar moesten we de red tiles boven ons zoeken (rode
dakpannen) ipv op de grond…
 |
| De jongens fotograferen de filmlocaties uit de serie Psych... |
 |
| ... en ik fotografeer er mijn eigen Psych ;) |
2 opmerkingen:
Hoi, wat een gave caravan, beter als mijn pipowagen.
Volgens mij hebben jullie het onwijs naar je zin, momenteel is hier het Beverkoog toernooi, erg gezellig.
Groetjes van Els
Wat grappig om te merken dat we het blog aan het volgen zijn van een collega (van Eric). Wij, jong tandartsenstel uit zuiden des lands (regio Eindhoven) maken praktisch het zelfde rondje, maar dan in omgekeerde richting, en we hebben elkaar ongemerkt gepasseerd tussen Page en de Grand Canyon (we sliepen zelfs in het zelfde hotel in Page...). Morgen gaan we naar Los Angeles via Santa Barbara vandaar dat ik even aan het lezen ben wat we moeten zien.
Mijn complimenten voor de interessante verhalen. We hebben er zeer veel dingen uit kunnen halen die we anders voorbij waren gereden! Dank daarvoor.
Groeten
Thom Hornman
Een reactie posten