26 juli: Van Grand Canyon naar 29Palms

Vandaag zijn we allemaal vroeg op want we moeten om 7.30uur bij de Papillon Airport zijn. Het tonen van ID en het wegen is nu niet meer nodig. We krijgen weer een tasje met zwemvest omgegespt en een sticker om onze bovenarm en dan is het wachten tot we opgeroepen worden. Het is gelukkig prachtig weer en we hebben er enorm veel zin in. We krijgen toch de mooie rode heli voor de verkorte vlucht. Hester en Jornt (een leuk jong Nederlands stel) mogen voorin en wij zitten erachter op een rijtje met voor iedereen voldoende zicht. Dale is onze pilote. We worden vastgegespt en krijgen de headset op. Toch een beetje nerveus praat iedereen door elkaar maar zodra we de lucht in gaan, is iedereen stil. Wat is het mooi en bijzonder en laag boven Kaibab Forest te vliegen naar de canyon. De overgang naar de diepte van de canyon is niet extra spectaculair, misschien omdat we achterin zitten of misschien vanwege de iMax film die we gisteren zagen. 

 

  

  

Het vroege ochtendlicht is prachtig en we zien de Colorado river onder ons; niet zo blauw als deze meestal is maar lichtbruin vanwege de hevige regenval van de afgelopen week. Dit is voor deze tijd van het jaar heel normaal. Dit seizoen heet Mossoon.

De tijd vliegt voorbij en de vlucht is weliswaar korter dan we aanvankelijk hadden geboekt maar het is oké zo. Een prachtige vlucht met leuke mensen onder leiding van een heel aardige en kundige pilote. Onze dag kan niet meer stuk en we zijn allemaal euforisch. We praten nog wat na en wisselen reistips uit waarna wij een ontbijtje halen bij de Mac in Tusayan en we toch weer het park inrijden omdat we hebben gehoord dat de grote elks zich meestal ophouden bij de Mather Campground. We rijden een rondje over het grote mooie kampeerterrein maar helaas, geen elks. Ach ja, je kunt niet alles hebben…

 

Dan is het toch echt tijd om de Route66 naar het westen op te zoeken. Langs de 64 naar Williams maak ik nog snel een foto van een rij brievenbussen aan het begin van een landweg als 2 eigenaren naast me stoppen. We maken een praatje en ze geven het advies om tussen Seligman en Peach Springs de Grand Canyon in te kijken. Dan gaat de lange tocht echt van start. Bij Williams nemen we de I-40 en bij afslag 139 begint voor ons Route66. Al snel zijn we bij Seligman waar we wat drinken in het Roadrunner Café en heel veel foto’s maken van alle nostalgie in het dorpje. Wat is het leuk om hier rond te lopen! 

 

  

 

Sinds 1886 is hier een belangrijk spoortraject en dit wordt nog altijd intensief gebruikt. Hier spot ik de eerste eindeloos lange treinformatie die ik zo graag wil zien! Voor Peach Springs hebben we de Grand Canyon niet vanaf de weg in kunnen zien; waarschijnlijk moesten we daarvoor een zijweg inslaan. 

  

We rijden verder naar Hackberry om daar iets te gaan eten. Het blijkt echter een voormalig tankstation met van binnen en buiten veel vergane glorie maar ook weer erg leuk om te beleven. Ook de toileten zijn er een bezoekje waard. 

  

 

Eten kun je hier helaas niet dus rijden we verder naar Kingman. Dit is een enorm grote plaats vol snackplekken. Het is al 14.30uur als we een ongezonde snack nemen bij Jack in the Box. We rijden door heel Kingman maar kunnen de charme van Route66 hier niet vinden. Erik koopt nog 2 sd-kaartjes bij Wallgreens en dan rijden we verder naar Oatman, dat ook een leuk Route66 plaatsje schijnt te zijn. Vanuit het vlakke tot heuvelachtige landschap komen we in een heel ander stuk natuur; we moeten flink de bergen in over de oude weg. Het voormalige mijnstadje Oatman ligt zeer afgelegen en is sterk gecommercialiseerd; ezels met jongen lopen over de hoofdweg en er zijn veel souvenirwinkels. Wij komen er tegen sluitingstijd en alsof ze zijn  voorgeprogrammeerd, lopen de ezels richting hun nachtverblijf. 

  

We zien er wel een grote cactus!

 Hoewel het bijna 18uur is, is het hier 38C. Niet zo vreemd, want het ligt op 5 mile van Bullhead City, de plaats met het hitterecord van de VS. Vanaf Oatman stellen we de TomTom in op het plaatsje 29Palms dat aan de noordzijde van Joshua Tree National Park ligt. Tot onze verrassing leidt de navigatie ons over een andere weg dan ik in gedachten had. In plaats van de 95 naar het Zuiden rijden we wederom naar het westen over de Route66. Als ik op de kaart kijk, zie ik dat het in km en tijd niet veel zal schelen maar dat we nu via Amboy dwars door de Mojave Dessert gaan en niet via de 64 langs de hele noordzijde van Joshua Tree NP. 

Het deel Route66 dat we nu vanaf de Needles rijden, is overigens geweldig. We tellen hier zo’n 14 grote signs van Route66 op het wegdek en stappen regelmatig uit om foto’s te maken. 

Er rijdt hier vrijwel niemand dus we konden midden op de weg staan om foto’s te maken. Het is zelfs zo rustig dat we het aandurven Wouter een stukje te laten rijden; het is namelijk zijn wens om op de Route66 te rijden. Het gaat prima en het is natuurlijk superstoer om je eerste zelfstandige kilometers op deze legendarische weg te maken. 

Eigenlijk is hier de Route66 precies zoals ik me voorstel; met de elektriciteitspalen langs de kant en de vele lange treinen. Kort na de wissel staan we weer stil voor een foto; want wat we nu weer allemaal aan de kant van de weg zien hangen…? 

  

 

We rijden inmiddels in de Dessert en zien in Amboy (the middle of nowhere) een leuk motel: wat een superplek om te overnachten! Helaas blijkt het een stukje vergane glorie te zijn; het is niet meer in gebruik maar ik stel me zo voor dat velen hier een bijzondere nacht hebben doorgemaakt. Als we 66 bij Amboy verlaten, staan we gelijk voor het rode licht van een spoorwegovergang en dat belooft niet veel goeds. Een zeer lange trein komt voorbij met een volgende trein in zijn kielzog en in de tegengestelde richting staat ook nog eens zo’n lange trein te wachten. We gokken op 20 minuten oponthoud. Gelukkig mogen we na de 1^e trein de overgang passeren (deze wordt handmatig bediend). Daarna rijden we door een woestijn zoals ik me altijd heb voorgesteld (grote zandvlakte) en we zien ook een deel dat verdacht veel op Badwater Basin in Death Valley lijkt; het is iets kleiner en 20C koeler maar met dezelfde zoutvlakte structuur. We hopen ook nog langs het terrein te komen waar veel vliegtuigen gestald zijn vanwege de extreem droge lucht maar we vrezen dat dit langs een andere weg door de Mojave ligt (wie weet waar?). Zodra de zon onder is, rijden we in het aardedonker dwars door de Mojave Dessert; ook een geweldige ervaring! Ik licht Erik even wat bij met de laptop terwijl ik het reisverslag schrijf. 29Palms lijkt in de verte een grote plaats, gezien alle verlichting. Dit is overigens het tweede traject waar ik niets heb geboekt dus we moeten nog wel een bed zien te vinden. Erik stopt bij het allereerste motel maar dit is helaas gesloten. Het volgende en tevens laatste motel aan de hoofdweg heeft gelukkig wel plaats. Het doet enorm luxe aan en ik ben verbaasd dat we hier voor slechts $69 terecht kunnen. De kamer en sanitair zijn echter zeer eenvoudig. Om 21.15uur zijn weer geïnstalleerd in dit nieuwe onderkomen en kijken we terug op een enerverende dag met ervaringen die we nooit meer zullen vergeten.

Het is gelijk een afscheid van de prachtige natuur die dit land rijk is en van de temperaturen tegen de 40C waar we inmiddels aan gewend zijn geraakt. Morgen trekken we richting Los Angeles en dan is het gedaan met de rust.