27 juli: Van 29Palms naar Los Angeles (Long Beach)

We zijn maar wat blij dat Dolores plaats voor ons had op haar ranch maar de kamer is klein en we hebben nog ruim 30C woestijntemperatuur dus gaat de airco voluit en dat betekent met oordoppen in slapen. Om 3.00uur word ik wakker van de kou en trek een slaapshirt aan maar dat blijkt niet voldoende; 2uur later word ik echt rillend van de kou wakker. Uit met dat ding! We staan allemaal om 7uur op en hoewel het de meest kleine doucheruimte is die we op onze reis hebben getroffen, is de douche weer zalig. Met wat lenigheid worden de beentjes weer glad en in afwachting tot de mannen klaar zijn, knip, vijl en lak ik de nagels weer want Hee, we gaan naar L.A.! Zonder duik in het prachtige zwembad (het grootste van heel 29Palms leren we) duiken we de auto in om iets verderop te ontbijten bij…. 3x raden…. Denny’s; tussen de mariniers die hier in de Mojave gestationeerd zijn. 

Er moet weer getankt worden en dat duurt deze keer zeer lang omdat er problemen zijn met het computersysteem in relatie tot de american expresskaart. Met een andere kaart lukt het wel en kunnen we eindelijk verder… geen idee of we nu dubbel betaald hebben. Vanuit 29Palms kunnen we gelijk Joshua Tree National Park in. Het is een park vol hoogteverschillen waar de Joshua bomen het zeer goed doen en groter zijn dan die we in het begin van onze reis tegenkwamen. De grote kiezelformaties zijn ook bijzonder. We maken hier en daar wat foto’s maar hebben geen tijd voor lange wandelingen door het park. Hidden Valley bekijken we wel en de jongens nemen deze naam wel heel letterlijk door zich in een grote ruimte onder gesteente te verstoppen en ons op de terugweg vreselijk aan het schrikken te maken…. De rit door de noordzijde van het park brengt ons bij de uitgang in het plaatsje Joshua Tree en dan moeten we toch echt afscheid nemen van rust en natuur om verder te gaan naar Los Angeles.

We zijn al tientallen keren gewaarschuwd voor de drukte op alle wegen door L.A. maar eerlijk gezegd valt onze eerste kennismaking met deze mega stad ons 100% mee. Wat zijn we blij met onze TomTom; de afbeeldingen van de wegen die we moeten nemen zijn zo duidelijk dat we zonder enige vorm van stress door de stad worden geleid; eerst nog door een woestijndeel waar het flink kan waaien en waar het vol staat met windmolens en daarna gaan we toch echt de drukte in. Er is echter geen moment dat we ons van de wijs laten brengen door de wirwar van wegen met vele cross overs, rijbanen die samensmelten tot 3 en zonder dat je erg in hebt weer uit 7 banen bestaan. 

Ook zijn we blij met de carpool strook; de linkerrijbaan waar je op mag rijden als je met 2 of meer in de auto zit. De TomTom geeft ook deze stroken goed aan al is het wel opletten als je van de carpool strook moet uitvoegen naar 6 rechterbanen verderop; er zijn namelijk bepaalde delen waar je de strook in en uit mag. Akelig gezicht overigens hoeveel smog hier is…  Bij afslag Milliken gaan we van de weg voor een pauze en deze zeer nette wijk is een toevallige maar zeer goede keus voor een stop. Omdat we eerst naar de Warner Bros studio gaan, rijden we ten noorden van downtown; heuvelachtig en mooi groen langs de snelweg. Ook de wijk waar de studio’s liggen is overzichtelijk en chique; het is er prettig rijden. Tommie leidt ons netjes naar de parkeerplaats voor de studiotour. De tour hebben we geboekt toen we in de Grand Canyon verbleven en alleen de tour van zaterdag 15.45uur had nog 4 plaatsjes dit weekend. We checken in, inclusief detectiepoortje en security check waar we werden gevraagd onze wapens in te leveren en toen mochten we ons ruim een half uur vermaken in de winkel met allerlei items van bekende films en series die Warner produceert. De 4 Warner brothers hebben hun American Dream waargemaakt door begin 20^ste eeuw naar Hollywood te trekken om films te produceren en dat is ze gelukt. Casablanca, Harry Potter, The Hangover, Chuck, The Mentalist, Big Bang Theory, The Game of Thrones, 2 Broke Girls, Pretty little liars, Gilmore Girls en nog veel meer + alle bekende tekenfilms als Scooby Doo, Tweety en andere Looney Tunes. Mike -onze adhd gids- vertelt honderduit over alle films en series die allemaal gebruik hebben gemaakt van bijv. 1 gebouw of 1 hoek op een set. Het huis dat ooit werd neergezet voor de serie The Waltons staat er nog steeds en doet in veel series en films nog steeds dienst. 

Een kleine grasstrook met wat bomen en struiken heeft in tientallen shots Central Park voorgesteld. Free Willy is opgenomen in de vijver en ik kreeg het te doen met alle filmsterren die werkdagen moeten doorbrengen in een loods die ruikt naar een handenarbeidlokaal om daar opnames te maken in een (zogenaamde) woonkamer, high school of café zoals dat van Friends. 

Welkom in de wereld van glitter en glamour, van fabulous, fame en vooral fake! In het museum krijgen we de sorteerhoed van Zweinstein op. Wouter, Ivo en ik werden geselecteerd voor Griffoendor en Erik werd herkend als een echte Huffelpuf. Heel jammer dat we daar geen foto's mogen maken: het beleid van de Warners was streng en de huidige directie blijft dit helaas doorvoeren. Na nog een bezoekje aan de opnamestudio van talkshow Conan was de tour voorbij en gingen we op zoek naar het Hollywood Sign. Het was mijn missie om daar zo dichtbij mogelijk te komen en dat is gelukt. Vanaf de studio’s rijden we in een kwartiertje naar het Dog Park in Hollywood (3000 Canyon Drive) waar we al heel mooi zicht hebben op het sign. Terwijl we er verder naar toe lopen, hebben we aan de andere kant van de straat geweldig uitzicht op Hollywood Lake en in de verte de wolkenkrabbers downtown. Jammer dat ze door de smog niet zichtbaar zijn op de foto’s. 

Het is nog steeds lekker warm en in plaats van door Beverly Hills toeren, vatten we het plan voor de zonsondergang bij Santa Monica. Dit was niet zo’n goede keus want zodra we op de snelweg rijden, trekt het helemaal dicht met zeedamp en keldert de temperatuur in 10 minuten tijd van 33C naar 18C. Santa Monica blijkt één groot circus te zijn met een levendige kermis op de pier. 

 

 

 

 Aan het einde van de pier krijgen we al vlot een tafel in het Mexicaanse restaurant Maria Sol en het eten is er goed. 

Als we teruglopen over de pier voelen we alle4 niet alleen de kou maar ook de vermoeidheid; we laten Santa Monica voor wat het is en rijden in ruim een half uur naar het schip Queen Mary in Long Beach. Zoals ik al had ontdekt, ligt het een eind uit de route. De laatste weken voor de vakantie heb ik vrijwel elke dag gekeken of Orchid Suites in Hollywood nog kamers vrij kreeg maar tevergeefs. Als we bij het gigantische schip aankomen, is het toch wel heel bijzonder om hier een nachtje te kunnen slapen. We zien het niet zitten om met alle bagage over het parkeerterrein en door het schip te moeten dwalen dus we kiezen deze keer voor valet parking. Een chauffeur zet onze auto weg nadat we met een kruier de bagage op de kar hebben geladen die vervolgens naar onze kamer wordt gebracht. De kruier is niet zo te spreken over het schip als hotel en waarschuwt ons dat het ‘far overrated’ is en als hij de flesjes water in de kofferbak ziet, raadt hij aan alles mee te nemen omdat een flesje water op de boot $3,50 kost…. Hij kan het hotelschip overrated noemen maar de gasten die we in en uit zien lopen, denken daar blijkbaar anders over. Wat een chiquedefriemel loopt hier rond; alles in gala. We voelen ons aardig underdressed… Bij het inchecken blijkt dat we de 2 geboekte nachten kunnen omzetten in 1 nacht maar krijgen niet de garantie dat boekingskantoor Expedia de kosten van de tweede nacht niet zal innen. Dat risico willen we niet lopen dus kiezen we voor de extra kilometers en 2 overnachtingen. De kids en wij hebben ieder een kamer en het is wel zo prettig dat ze tegenover elkaar liggen, centraal op de boot. Tot onze verrassing hebben we tóch uitzicht; door de grote patrijspoorten kijken we uit op de kade. De kamer is zo authentiek dat we er helemaal enthousiast van worden en blij zijn dat we hier 2 nachten slapen. We hebben aparte bedden – dat dan weer wel…. Aan de jongens hebben we geen kind meer want die zijn gelijk op verkenning gegaan, ze hebben voor onze apparaten Wifi geregeld en hebben zich teruggetrokken op hun kamer. Net als Erik en ik het schip gaan verkennen, blijkt het tot mijn verbazing al 00.00 uur te zijn en dat betekent dat ik jarig ben! In een café op het voordek speelt een band Happy Birthday, wat een timing! We lopen nog wat rondjes over de verschillende dekken, binnen en buiten. Van een hotel zou je zeggen dat het maar een ouderwets zootje is maar op dit legendarische schip noem je dat gewoon authentiek. Helaas kunnen we niet overal komen want op het voordek worden 2 bruiloften gevierd. Dat verklaart gelijk het gala dat we in en uit zagen lopen – gelukkig maar… Ik heb geen zin om op dit uur mijn verjaardag in te luiden met een borrel; het zal de leeftijd wel zijn haha  Ik heb meer zin in een schoonheidsslaapje want nu ik officieel 50 ben, vind ik dat toch wel heel erg oud klinken hoor.