Wat hebben we zalig geslapen! Het is hier stil en de bedden zijn
uitstekend. Voor het slapen hebben we de airco uitgezet en de temperatuur in de
kamer voelt goed. Erik is er vroeg uit voor een raftboeking en wat boodschappen
en ik ga me snel douchen om daarna buiten voor onze motelkamer in het
reisverslag te typen met een ontbijtje. Ik smeer me vandaag in met een nieuw
goedje dat we in een outdoorwinkel hebben gekocht; met aloë en zeer waterproof.
Het voelt alsof ik me met honing insmeer en ik glim ervan als een bodybuilder….
Buiten maar eens kijken hoeveel vliegen ik aantrek voordat ik met opnieuw ga
douchen en insmeren. Het andere goedje dat in het begin hebben gekocht, bevalt
ons alle4 prima. Het komt het meest overeen met Nivea en is van het merk
Coppertone. Eenmaal buiten met laptop en koffie blijkt het parkeerterrein al
aardig leeg; de meeste actieve vroege vogels zijn al de rivier op of de bergen
in. Het is Erik gelukt een raft te boeken voor 10.45 uur. We maken de jongens
wakker die voldoende hebben aan wat broodjes op de kamer als ontbijt, we
trekken de zwemkleding aan en schoenen die nat mogen worden en dan is het
moment daar om naar het kantoor van ADrift te gaan. Hier krijgen we een zwemvest
aan en een kistje om camera en zonnemelk, e.d. in mee te nemen. Met een oude
schoolbus rijden we een heel eind stroomopwaarts en we zien dat de Colorado
River redelijk rustig is met hier en daar wat stroomversnellingen. Met een
groepje Duitsers komen wij in de raft van Cameron. Het is een trage raft en we
hoeven niks anders te doen dan relaxen. Op sommige plekken kan men er uit om
zich mee te laten drijven met de stroom. Erik en Wouter hoef je dit niet 2x te
zeggen.
Op een strandje wordt door alle roeiers een lunch klaargezet. Heel
hygiënisch met handschoenen aan. Wij krijgen de opdracht om onze handen te
wassen met zeep (in de rivier). De lunch is goed verzorgd met wraps, salades en
extra’s zoals sinaasappelstukken. Gelukkig is er volop koel water meegekomen.
Niks doen is ook wel eens lekker in de vakantie en net als de raft
besluiten we “to go with the flow”. Na de tocht worden we weer met de schoolbus
teruggebracht. Ook in de bus krijgen we koel water – even doorgeven naar
achteren….en er volgt een frisse waterdoop.
Terug in het hotel zijn we blij met de zalige douche en spoelen gelijk
alle kleding uit. Hier rond Moab valt nog zoveel te bekijken maar we hebben
geen van allen zin gelijk weer weg te gaan. We spreken af dat tot het diner
ieder doet waar ie zin in heeft. Na het diner kunnen we altijd nog plannen
maken zoals door Canyonlands rijden, naar Dead Horse Point rijden of nog eens
een poging wagen de Delicate Arch bij zonsondergang te zien.
Erik leest buiten, de jongens kijken op hun kamer een film en ik vind de
40C buiten te warm om bij te komen en i.t.t. wat ik gisteren schreef over het
buiten leven op campsites ga ik toch maar naar binnen om foto’s op de computer
te zetten en het verslag van gisteren te posten. We hebben hier razendsnel
internet en dat is ook wel eens fijn. Ik ben nu erg blij met de koele
hotelkamer en ik kijk voor het eerst in de vakantie tv, een komedie met Robin
Williams die met zijn gezin op vakantie gaat met een camper. Leuk hoe alles me nu zo bekend voor komt.
We lopen een stukje door de hoofdstraat en treffen een politiewagen die
met veel kabaal een brandweerwagen escorteert, die zelfs nog meer lawaai maakt
en gevuld is met waarschijnlijk jongeren die net afgestudeerd zijn of een brandweer-sportteam dat kampioen is geworden.
We bezoeken
een gallery met prachtige voorwerpen maar kunnen de verleiding weerstaan iets
te kopen. We besluiten te eten bij de pizzeria. Het eten is er goed maar vetter
dan we gewend zijn. De ober is wederom een Amerikaan met Nederlandse
voorouders. Bijzonder overigens hoe de bediening in restaurants verloopt. Eerst
wordt je een plaats toegewezen door een hoe-heet-het-ook-al-weer-mevrouw en
meestal legt zij dan ook het bestek neer en de menukaart. Het bestek ligt op
een hele andere plek dan we gewend zijn dus er is iedere keer weer onenigheid
over welk bestek bij wie hoort. Vervolgens zet een ober glazen en een karaf
water neer (zonder iets te zeggen). Even later komt de ober die zich voorstelt,
vraagt hoe het met ons is en meldt dat hij ons vanavond gaat bedienen.
Gedurende de maaltijd kom hij regelmatig vragen of alles naar wens is. De ober
leeft van de tip die hij krijgt en een suggestie hiertoe (van 15 tot 18%) staat
vaak al op de rekening.
We eten overigens buiten en dat is goed vol te houden. De hoofdweg door
het dorp is blijkbaar een belangrijke doorgangsweg want er rijden veel grote
vrachtwagens langs. Ook een wagen met ‘Nitrogen’ er op en wat te denken van
alle tankwagens die voorbij rijden, die zouden in NL niet door een stadscentrum
mogen. Iets verderop staat een vuurwerkstalletje omdat het 24 juli Pioneer Day
is, een soort onafhankelijkheidsdag van de staat Utah. Die nacht mag er tot
02.00uur vuurwerk afgestoken worden maar 3 dagen ervoor en 3 dagen erna mag dat
tot 23.00uur. In theorie mogen we dus een vuurpijl kopen en die er plekke
afsteken – heel apart.
Na het eten lopen we nog wat verder maar helaas is hier veel dicht op
zondag. Wouter vindt eindelijk het eerste boek van Game of Thrones en ik koop een
eenvoudig zomerjurkje van lekkere katoen. Bij de kassa moet ik meer afrekenen
dan op het kaartje staat; ik was even vergeten dat er tax bij komt. Ik blijf
het typisch vinden dat je bij alles dat je koopt meer moet betalen dan je
verwacht, gezien het prijskaartje.
Om 21.30uur lopen we weer richting hotel; het is aardedonker en we
houden hier dus al het natuurschoon voor gezien. Erik hoopt dat het plafond het
vannacht houdt want boven ons zit een enorm zwaar echtpaar waarvan de vrouw
amper door de deur kan. Het zou toch jammer zijn als we vanavond worden geplet,
net nu Erik 50 wordt. In Nederland zou hij al jarig zijn vanaf het moment dat
het hier 16uur was. We zijn benieuwd wat de feestdag morgen brengt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten