12 juli: Van Yosemite NP naar Bishop

Mijn lijf komt 5.30 uur weer op gang en al snel ben ik klaar met douchen en inpakken. De rest is ook vlot en we rijden voor 9uur het terrein van de lodge af. Eerst weer water en ijs voor de koeling halen en dan naar de Tioga Pass. We bedenken al hoe Tommie TomTom vandaag de plaatsen aangeeft waar we heen moeten. Met zijn Joosemiete benaming voor Yosemite hebben we ons gezinsjargon aardig uitgebreid. Zo hebben we het over ‘joosemieter even op’, ‘lekker joosemietje van me’, ‘zal ik je eens even op je joosemieter geven’, ‘joosemieters zeg!’

De Tioga Road is mooi zonder paswindingen die we kennen van de alpen maar met veel lange bochten en rechte stukken; hier is ook alle ruimte om een weg zo aan te leggen. Bij Olmsted Point is het uitzicht op het parkeervlak al mooi maar iets doorlopen naar het View Point is het uitzicht helemaal bijzonder. Wij zijn er de enigen en het is heel apart over het gesteente te lopen dat zo afgesleten is door ijs en zoveel grote morenen van dichtbij te zien.

 

Bij Tuolumne Meadows stoppen we alleen voor een foto. Deze grote hoogveenvlakte is prachtig om door te wandelen met alle beekjes en wildlife maar daar hebben we nu geen tijd voor. Het terrein doet denken aan grasvlakten in de alpen. 

 

We rijden verder langs het mooie blauwe Tenuya Lake; als wij in de USA zouden wonen, zou dit gebied zeker onze vakantiebestemming zijn. Het laatste stuk van de route daalt zodanig sterk dat de auto begint te stuiteren als ik rem. De sportstand was ook geen optie dus ik doe het er maar mee.

Aan het eind van de route zien we Mono Lake al liggen maar Bodie is ons eerste doel. De afslag naar het meer wint het en de tufa’s daar vallen wat tegen. Het zijn eerder brokken dan torentjes maar de spiegeling ervan in het meer is absoluut mooi.

 

We rijden door naar Bodie. Dat wil zeggen, we stuiteren door naar Bodie. Ik laat me door de mannen overhalen een weg in te gaan die de TomTom aangeeft, hoewel mijn eigen routebeschrijving iets anders aangeeft. Al heel snel zit ik op een eindeloze dirt road die maar stijgt en stijgt. Slechts 1 keer hebben we een tegenligger (vrachtwagentje) en ik kan me niet voorstellen dat we vandaag de enige bezoekers zijn van Bodie. We grappen al dat we straks een parkeerterrein vol auto’s zien die via een goed geplaveide weg bij Bodie zijn gekomen en….. jawel! Er blijkt dus een veel betere route te zijn met slechts een klein stukje dirt road…

Bodie is nu een spookstadje nadat men het in 1932 hals over kop verliet na een brand. Eind 19^e eeuw trok het goudzoekers en die werden daar goed rijk. Begin 20^e eeuw kwam het plaatsje vooral in het nieuws door al het geweld dat zich daar afspeelde. Het Bodie Historic National State Park maakt geen deel uit van de Nationale Parkpas. Volwassenen betalen $7 en kinderen $5. De infobrochure met plattegronden is $2. Wij vonden het wel de moeite waard en de jongens beleefden er ook lol aan.

  

 

Terug rijdt Erik de betere route; in km langer maar in tijdsduur korter. We stoppen nu bij het Visitor Center van Mono Lake. Het is een mooi centrum (met fijne schone toiletten) dat duidelijk de ontstaansgeschiedenis van de tufa’s weergeeft. Een medewerker geeft ons het advies door te rijden naar de South Tufa’s. Eerst geven we nog gehoor aan een tip van een Yosemite ranger; eten bij het tankstation aan het eind van Tioga Road (Mobil). Het eten is hier inderdaad geweldig en zo komt het dat we om 17uur aan ons diner zitten. Daarna nemen we de 395 Zuid en vervolgens de afslag 120 naar het meer. Inderdaad, een prachtig deel vol tufa’s zoals je ze in de reisgidsen ziet. Zal zeker mooi zijn met ondergaande zon maar daar kunnen wij niet op wachten. 

 

We rijden verder naar het zuiden om daar de scenic loop naar Mammoth Lakes te nemen. Een chique Amerikaanse wintersportplaats waar rijke Californiërs zich naar toe laten vliegen en waar vakantiegangers als wij slechts doorheen rijden. Bij Looney Bean drinken we een lekkere koffie en vooral omdat er wifi is. Via de boekings apps zie ik dat slapen in Mammoth Lakes geen optie is voor ons (want alleen nog kamers boven de $145 en dat is me te gek voor een paar uurtjes slaap). Lone Pine geeft hetzelfde resultaat dus wordt het Bishop. Volgens Tripadvisor overleven we wel een nachtje Motel Thunderbird en telefonisch boek ik een kamer met 2 Queens. Binnen 45 minuten zijn we er en het is heel vreemd om de temperatuur op de display in de auto te zien stijgen naar mate het later in de avond wordt. We eindigen rond 20uur op 31C. Het voelt prima aan. 

 

 

Na het inchecken, scoren de jongens een zonnebril bij de Kmart (denk Zeeman/Wibra in het groot) en we doen boodschappen bij Vons, de tweelingzus van Safeway. Waarom deze hier anders heet, ben ik vergeten te vragen maar de kassamedewerker zegt dat Vons hetzelfde is als Safeway en ook de bonuskaart daarvan wordt geaccepteerd.

Thunderbird Motel is oké voor een nachtje. Het is hier alles of niets; de airco kan uit of voor 100% aan, de kraan kan dicht of voluit open zodat je door de douchestraal bijna de badkamer wordt uitgespoten en je hebt geen wifi (de mannen met hun telefoon) of wel (ik met de laptop haha). Zo komt het dat ik voor het eerst met een shirt aan en oordoppen in slaap (want airco 100% aan).