19 juli: Bryce Canyon NP

Erik en ik zijn vandaag al om 5.30uur op om de zonsopgang mee te maken op de hoodoos van de canyon. We hebben allebei niet zo goed geslapen want de kamer is weliswaar groot maar erg benauwd; er zijn grote schuiframen maar die zijn zodanig ingesteld dat er slechts één open kan (amper 10cm). Maar we zijn vlot in de kleren en rijden ruim voor 6uur het park in waar we zo kunnen doorrijden omdat het blijkbaar voor de rangers nog veel te vroeg is de passen te controleren. Het is slechts 12C en het waait behoorlijk als we op de rim staan. Wij vinden het deel bij Sunset Point mooier en bij Sunrise Point is het behoorlijk druk. Wij staan iets lager maar dichtbij Sunrise Point en het is bijzonder daar zo vroeg samen te staan in alle stilte van de natuur, blijkbaar komen de dieren hiervoor niet meer vroeg uit de veren. De zon komt niet op de afgesproken tijd (6.19uur) want het is bewolkt maar uiteindelijk wordt ons wachten beloond. Stukje bij beetje wordt de canyon verwarmd door de zon en het hele park komt tot leven. 

Na heel veel foto’s besluiten we nog niet terug te gaan naar het hotel maar juist verder het park in te rijden, op zoek naar wildlife nu het nog zo rustig is. Een paar honderd meter verder steken veel herten de weg over en als we bij de uitzichtpunten rondlopen, schieten voortdurend de chipmunks voor onze voeten weg. 

Bij elke stop voelen we de kracht van de zon toenemen en horen we steeds meer vogels en insecten ontwaken. Heel bijzonder om dit mee te maken en we zijn bij elk uitzichtpunt de eerste en rijden pas weg als de volgende auto’s er parkeren. Via het punt van Natural Bridge bereiken we uiteindelijke het einde van de 29 km parkweg bij Rainbow Point op 2778meter. De zon schijnt er inmiddels volop en het is een prachtig viewpoint! 

Terug rijden we in 1x door met het plan Bryce Point voor de middag te bewaren als de jongens mee zijn. Even voor 9.30uur komen we pas weer in het hotel waar de jongens nog liggen te slapen en waar we tot onze schrik ontdekken dat het ontbijtbuffet in het hotel tot slechts 9.30uur is. Wouter springt gelijk in de kleren en gaat samen met ons naar beneden waar het personeel al de stoelen op de tafels zet zodat we noodgedwongen in de volle zon bij het zwembad moeten zitten met de restjes van het buffet; veel is namelijk al weggehaald. Voor Ivo kunnen we nog net een bordje vullen met wat broodjes en beleg. Na het ontbijt bel ik mijn moeder; helaas is de verbinding zeer slecht en het maakt niet uit of ik binnen of buiten het hotel bel. Ook de Wifi is hier zwak ondanks alle reclame-uitingen van high-speed internet in het hotel. 
Rond 11uur vertrekken we met z’n allen naar het park voor een wandeling in de canyon. Voor vandaag was al vroeg onweer voorspeld maar het ziet er nog steeds prima uit. Het is wat bewolkt maar zonnig. We starten Queens Garden Trail bij Sunrise Point en lopen via een prachtige route de canyon in. 

 

We vervolgen het pad via de Navajo Loop en het is zo bijzonder dat we we nu in de kloof in een mooi naaldbomenbos lopen waar veel chipmunks en vogels zijn. Her en der zien we de hoge rode rotsen van de canyon boven ons uit torenen maar we denken er nog maar niet aan dat we daar straks bovenop moeten eindigen… 

We nemen nog de afslag naar WallStreet en gezien de hoge formatie aan hoodoos zijn de beurskoersen weer gestegen ; ) Het is in feite een kloof binnen een kloof waar een naaldboom kaarsrecht en torenhoog naar het licht groeit. 

We zijn ongemerkt al een aardig eind omhoog geklommen en ik ben weer blij met mijn wandelstokken. De klim naar boven is goed te doen met deze temperatuur. 

Boven op de Rim (2600m) is het 26C, lager in de canyon was het beduidend warmer. We drinken nog wat op de veranda van de kiosk bij de parkeerplaats en rijden dan naar Bryce View Point. Ik spot plotseling een Prairie Dog die doet denken aan een bergmarmot. Ze schijnen zich niet vaak te laten zien maar ik tref het met dit beestje dat niet bang voor me blijkt te zijn. 

Verder naar Bryce View Point en altijd goed om het beste voor het laatst te bewaren want man-o-man wat is het daar waanzinnig mooi!!! Nu troffen we het geweldig met de mooie wolkenlucht en de prachtige kleuren van de canyon. In de verte ontwikkelt zich al een bui. 

Van dit snoepie volgt binnenkort een leuk filmpje

Na een film over het park in het Visitor Center wordt het toch echt tijd om afscheid van dit prachtige park te nemen. In het hotel gaan Wouter en Erik zwemmen, Ivo gaat op de kamer chillen en ik werk wat wassen weg. De was- en droogkosten zijn hier ruim 2x hoger dan in Yosemite View Lodge maar wel 10x beter. Er zijn genoeg machines vrij om er gelijk 3 te vullen. Als ik de 3^e machine leeg wil halen, blijkt deze niet gecentrifugeerd te hebben en gelijk heeft dit hotel ook een binnenbad. Dat komt goed uit want buiten moet iedereen het zwembad uit vanwege het noodweer dat ‘plotseling’ is losgebarsten. Kort nadat ik melding maak van dit machineprobleem komt er al hulp en een uur later liggen alle stapeltjes weer schoon en gevouwen (en iets gekrompen vrees ik…) in koffer en tas.

We gaan weer uit eten al hebben we geen idee waar dat hier verder kan. In Bryce City zwaait de familie Syrett sinds 1916 de scepter en ze hebben een bepaalde smaak. We vermoeden dat zij zelfs grondleggers zijn van de Best Western keten wereldwijd. Niets mis mee maar de keuze is nu 1 van hun 4 filialen. Het alternatief is naar Panguitch rijden maar we vinden de sfeer hier wel bij onze goede canyon-stemming passen en kiezen voor Ruby’s Inn (denk van der Valk op western wijze). Omdat we er niet te veel van verwachten, valt het mee. We winkelen wat met onze ogen in de leuke Rock shop vol prachtige stenen en fossielen en kopen daarna eindelijk wat kaarten met het doel ze hier voor vertrek nog op de bus te doen.

Met wat boodschappen voor onze tocht naar Moab steken we de weg over naar ons hotel, de hoofdweg die over 10 jaar ongetwijfeld een dichtbevolkte Syrett Mainstreet zal zijn.