Als we gaan
slapen, is er enige onduidelijkheid over de tijd. Aan mijn kant van het bed is
het een uur vroeger op mijn foon dan aan Eriks kant van het bed. We besluiten
Eriks telefoon als wekker te gebruiken want die geeft dezelfde tijd aan als de
klok in de slaapkamer. Monument Valley ligt op de grens van Utah en Arizona. In
Arizona gaat de klok een uur terug maar in alle delen die tot Navajo Nation
horen gaat de klok weer een uur vooruit. Ik word door de KPN voortdurend
herinnerd aan het overschrijden van de grenzen zodra het piepje klinkt van hun
kosten-sms. Afgelopen nacht heeft het hier enorm hard gewaaid en we waren blij
dat we niet in een tentje sliepen. Als we om 6uur buiten staan voor de
zonsopgang is het gelukkig windstil en lekker warm: 23C. We fotograferen eerst
met tegenlicht vanaf de veranda voor het restaurant en daarna rijden we opnieuw
naar mijlpaaltje 13 waarvandaan we de formaties met het vroege licht willen
bewonderen. We hebben alle tijd om te bepalen welk punt nu het meest geschikt
is want de zon zit voorlopig weer achter de wolken. We proberen de parkeerhaven
voor het paaltje en het parkeervlak na het paaltje maar het is nu 100%
duidelijk; precies ter hoogte van het paaltje hebben we het mooiste beeld. Waarschijnlijk
is het vele groen het gevolg van de vele regenval van de laatste dagen.
In de tussentijd
zien we een rode pick-up die stopt bij de parkeerhaven waar wij zijn begonnen.
De bestuurder stapt uit, pakt een zwarte ‘zak’ van de grond en stapt weer in.
Het zal toch niet hè….. en jawel! Erik springt uit de auto, kijkt op de
achterbank en in de kofferbak en ontdekt dat hij zijn foto-rugzak heeft laten
staan… Gelukkig keren de lieve indianen hun auto om de tas bij ons af te
leveren en rijden verder. Waarschijnlijk zijn ze ons eerder al voorbij gereden
en gekeerd om de tas te halen terwijl wij druk aan het fotograferen waren –
zegt onze positieve instelling. Ik heb duidelijk
te maken met een vergeetachtige Abraham en vrees dat het filmapparaatje ook is
blijven liggen op een plek waar gisteren is gefotografeerd.
Na een uurtje in
complete stilte te hebben doorgebracht in dit bijzondere gebied, houden we het
voor gezien. Terug in het appartement kijk ik naar het nieuws. Op de geboorte
van het Engelse kroonprinsje na is er weinig vrolijk nieuws. We vinden het wel
fijn om te lezen dat het in Nederland lekker zomers weer is. Dit zal de tuin
niet ten goede komen maar wel iedereen die nu in ons landje verblijft. Na een
zalige douche ga ik ontbijten op de veranda. Nu ben ik wel blij met de bewolkte
lucht en ‘slechts’ 28C. Wat een leventje!
Erik komt
vervolgens met nog meer goed nieuws: het filmapparaatje is weer terecht! Iets
met zwart op zwart en zodoende niet kunnen zien op de vloer van de auto.
Ik wil persé de cabins zien waar we niet slapen en uiteindelijk vinden we ze achter op de campground. Ik blijf het een leuk onderkomen vinden in deze omgeving maar de mannen zijn blij dat we zo'n ruim appartement hadden.
Als we tanken bij
Goulding’s begint het te regenen en daarom bezoeken we het museum in het voormalig
huis van Harry en Hannah (roepnaam Mike) Goulding, een bijzonder echtpaar dat
zich er in 1920 vestigde en handelden met de Navajo’s. Tijdens de recessie in
de jaren ’30 trokken ze met de mooie foto’s van hun vriend Joseph Münch naar
Hollywood om belangstelling te wekken voor het gebied als filmlocatie om
zodoende inkomsten voor de Navajo’s te genereren. John Ford reageerde positief
en produceerde er vervolgens vele bekende films waaronder die met John Wayne. Het
museum is klein maar heel bijzonder.
In het Trading Center kopen we de eerste
souvenirs. Inmiddels is het weer droog en we besluiten de 17 mile tocht te
maken langs alle rotsformaties in Monument Valley. Het is een zeer barre tocht
waar we never nooit onze eigen auto aan zouden wagen maar nu is het wel kicken
al worden we volledig door elkaar gerammeld. Het heeft wat weg van ‘zoek de
olifanten in het landschap’ en wij tellen er wel 4 al zien herkennen we de
grootste en beroemdste niet als olifant (meer als neushoorn). Gaandeweg breekt
de lucht open en zien we steeds meer blauw. Het wordt ook steeds warmer en we
zijn blij niet dat we niet in één van de vele open jeeps zitten die met een
gids het hele gebied door racen. Wat moeten die mensen een stof happen!
Na wat eten en
drinken bij het View Hotel rijden we naar onze volgende bestemming. De weg naar
Page is eindeloos lang. Als we langs een spoorlijn rijden, hoop ik nog op zo’n
hele lange trein, maar helaas…
De enige
afleiding die we hebben, zijn de prachtige wolkenluchten en een enkele
bliksemschicht die we in de verte zien. Er zijn veel wegwerkzaamheden en verder
is er weinig variatie. Dat we extra vroeg zijn opgestaan, merk ik vooral als ik
mijn best moet doen wakker te blijven als m’n 3 mannen liggen te snurken in de
auto. Wouter is niet erg lekker en slaapt zelfs een paar uur achter elkaar.
Op een gegeven
moment vraag ik mezelf af waarom ik deze bestemming niet heb geannuleerd. We
rijden nu wel die eindeloze weg naar Page maar de weg daarvandaan naar Grand
Canyon is vanwege een aardverschuiving gesloten dus morgen kunnen we deze
vreselijke weg weer terugrijden voor de omleiding. Gelukkig weet Erik me te
vertellen dat we hier rijden vanwege Antelope Canyon. Dat is waar ook – was ik
toch bijna de mooiste canyon vergeten…. Het is nou net het magische woord dat
ik nodig had en enthousiaster rijd ik verder. Bij de eerste kiosk informeren we
naar de reservering voor de lower canyon (en naar de restrooms – in dit geval 2
Dixiesjakkiebah). We moeten verder en vragen ons echt af wat we in dit gat
moeten met links en rechts een hoop kaalheid en voor ons een afzichtelijke
fabriek. Bij de lower canyon worden we er niet enthousiaster op. Reserveren is
niet mogelijk, het blijkt een tochtje van slechts 120 meter te zijn en iedere
15 minuten mag een groepje de canyon in. Wat betreft de weersvoorspelling? Ach
als het regent, regent het, is het antwoord en daar doen we het maar mee. We
zien wel wat morgen ons brengt. We rijden verder naar ons hotel. De doorgaande
weg volgt een bocht waar we eerst 6 kerken op een rij voorbij gaan en dan in
het district vol hotels komen. Het gaat er steeds vriendelijker uit zien en als
we ook nog eens zeer vriendelijk ontvangen worden bij Quality Inn, is mijn
humeur al een stuk beter. We krijgen allerlei adviezen over een vaartocht in de
canyon, waar te gaan eten en waar te gaan zwemmen in de rivier. Ivo spot in de tussentijd een loopvogel met kuif en wipstaart die wij kennen als Woody Woodpecker (ben even de echte naam vergeten). We willen heel
veel maar tegelijkertijd willen we ook helemaal niets; we zijn gewoon moe. De
kamer is lekker ruim en licht en heeft –hoera– een terrasje! Iets lager ligt
een golfbaan en de Glen Canyon Dam. Zelfs een klein stukje Lake Powell is
zichtbaar. Weer een plekje om wel een week te kunnen blijven en dat lijkt me
plotseling ook erg lekker: een weekje op 1 plek inclusief wat luieren in plaats
van ons (luxe) nomadenbestaan.
1 opmerking:
Deze pipowagen ziet er beter uit!!
Groetjes
Een reactie posten