9 juli: Van San Francisco naar Yosemite NP

Na een rustige nacht zijn we om 7uur wakker en staan gelijk op om te douchen en in te pakken omdat we vandaag vertrekken uit San Francisco. Rond 8uur waren we al bij Safeway voor wat inkopen voor onderweg. Erik en ik ontbijten namelijk het liefst met yoghurt en vers fruit; Erik gooit er Kellogg’s in en ik eet er een cracker bij. Natuurlijk kopen we weer flesjes water die hier overigens niet voor hergebruik zijn (zoals onze Spa-flesjes). Zodra je ze navult, raken ze lek – jammer. Navullen uit de kraan is hier geen optie; er is hier veel chloor aan het water toegevoegd. Dit proef je ook in bijvoorbeeld cola als je dat in een restaurant krijgt; blijkbaar is dit samengesteld uit een mix van siroop en water. Het alternatief is vragen om een flesje of blikje cola.

De jongens halen warme broodjes als ontbijt en we nemen ook belegde broodjes mee voor onderweg. Ook trailmix gaat in de kar; een gezonde snack voor de wandelingen in Yosemite. De mannen zoeken nog wat lekkers en gezonds bij elkaar en in de tussentijd verzamel ik de onderdelen voor ’sMores.
Ik heb ze met kampeernachten en schoolkampweken al op alternatieve wijze gemaakt maar nu wil ik het eindelijk eens echt boven een kampvuur maken mét Graham crackers, Hershey melkchocolade en extra fluffy marshmallows. 

Terwijl Erik de buit over de lege plekjes in de auto verdeelt en Ivo de Safeway-wc uitprobeert, halen Wouter en ik aan de overkant 3 koffie bij Starbucks, lekker en wat superleuk dat we van Georgia, Marcel en Elena een Amerikaanse Starbuckspas cadeau kregen – nogmaals bedankt lieverds! Nog wel even wennen om met een tray koffie de hoge auto in te komen… ons ‘roadbook’ kreeg gelijk een koffiedoop.

Door de stad rijden we richting Bay Bridge voor een nieuw avontuur: Yosemite National Park. We hebben er zin in en zijn ook wel toe aan wat meer warmte want Oooo wat was het die ochtend weer koud in San Francisco. Zodra we via de brug de baai verlaten, zien we de temperatuur zeer snel stijgen! We weten de formule niet meer om Fahrenheit om te rekenen naar Celsius maar we zien zo ook wel dat het buiten erg heet moet zijn. De formule heb ik nu in de kantlijn van dit blog geplaatst.

Erik wordt er zelfs slaperig van en al snel ruilen we van plaats. Het is inderdaad heet buiten! Net als bij onze Europese vakanties ben ik meer de snelwegstuursmurf en Erik die van steden en bergpassen. Mijn start is echter niet zo best; ik rij weliswaar zonder problemen weg want de auto rijdt als die van onszelf maar na een half uur sta ik weer op precies dezelfde plek als waar ik ben begonnen – nou ja zeg!!! We snappen er allemaal helemaal niks van. Ik was weliswaar zo eigenwijs om de TomTom te negeren om een mooiere route naar Yosemite te nemen maar waarschijnlijk heb ik een bord gemist en een rondje gereden. Stom zeg maar niet zo stom om me twee keer aan dezelfde steen te stoten dus de tweede poging volgde ik braaf Tommie. De weg was niet veel bijzonders; kale bruine heuvels met veel windmolens en wat koeien. Het had net zo goed Frankrijk, Spanje of Italië kunnen zijn. Daarna wat fruitteelt en net toen we hadden besloten bij het volgende stalletje aardbeien en blauwe bessen in te gaan slaan, kwam er natuurlijk niks meer… De weg ging verder door het dor bruin/geel heuvellandschap van Central Valley; heel bijzonder. Dit was zoals ik het me had voorgesteld om door Amerika te rijden; een eindeloze weg door een landschap met eindeloos uitzicht. Vlak voor de bergen van Yosemite hielden we een pi(t)sstop en toen wisten we meteen hoe hier 100 Fahrenheit voelt = heet! Dat belooft wat voor de rest van de vakantie. De 37Celsius went ook wel weer; het heeft een totaal andere gevoelswaarde dan elders (bijv. Europa) omdat de lucht zeer droog is. Het voelt heet maar je gaat er niet van transpireren.

Ons doel van de middag is Mariposa Grove met de gigantische sequoiabomen en we komen daar na 4 ½ uur rijden. We maken gelijk kennis met de aardige en vrolijke rangers. Het HiDiHi gevoel is er helemaal als iedereen in de shuttlebus gehoor geeft aan de buschauffeur en  “Hi Andy” roept tegen de ranger bij de slagboom 8)

 

De sequoia’s zijn echt reusachtig breed en lang. En ook het knuffelen van een sequoia kan op de lijst afgevinkt worden! De route die we willen lopen om alles te zien is ongeveer 9km lang waarbij we op en af zo’n 200meter hoger uitkomen. Hoewel de eerste sequoia’s al indrukwekkend zijn, spant de Grizzly Giant de kroon; de omtrek van zijn dikke tak is al 2meter. Deze boom is 1800 jaar oud – of 2700 jaar, het is maar net welke USAgids je hebt… De jongens houden het na de Grizzly Giant voor gezien en gaan terug om een ijsje te halen en op ons te wachten. Erik en ik lopen tot de Fallen Tunnel Tree (voorheen Wawona Tunnel). Dit is de meest gefotografeerde sequoia ooit. Voorheen een reusachtige boom met zo’n grote tunnel erin dat (sinds 1881) koetsen en later auto’s hier met gemak doorheen konden. In 1969 legde deze boom het loodje en bezweek onder een grote vracht sneeuw. Nu ligt ie op z’n kant; van de tunnel is niks meer te zien :(

 

Na 3 uur lopen, komen we terug bij de jongens die zich hebben vermaakt met het voeren van een eekhoorn (foei). We kunnen gelijk de shuttlebus in die ons naar de ingang van het park brengt waar we moesten parkeren. We kopen nu een pas voor alle Nationale Parken ($80 per auto) en rijden verder door Yosemite NP naar El Portal waar we 3 overnachtingen hebben gereserveerd. De bergweg door bossen doet denken aan een ritje door de alpen maar nu met weinig gevarieerd uitzicht. Zodra we door een tunnel komen, neem ik al mijn woorden terug – het uitzicht is in 1 klap verpletterend geweldig spectaculair! Bij deze plek (tunnel view) hebben we geweldig uitzicht op alles wat Yosemite zo beroemd maakt; El Capitan, Half Dome en Bridal Veil Falls (er is nog een kleine waterval zichtbaar na alle warmte van de afgelopen tijd). Hier hebben we ook weer bereik zodat we kunnen bellen naar het hotel om te zeggen dat we rond 20uur komen inchecken = geen probleem.

 

Langs de verdere route kan ik het niet laten om nog meer foto’s van mooie rotszichten te maken en het plaatje wordt compleet als we dicht langs de weg herten zien grazen. Daar word ik helemaal happy van :) 

Minder happy word ik van de borden dat je geen kampvuur mag maken; hoe moet dat nou met m’n ‘sMores? Die chocola overleeft natuurlijk nooit Death Valley en de hitte in Las Vegas en waarschijnlijk is open vuur in Zion NP ook geen optie met alle droogte. Zelf zitten we natuurlijk ook niet te wachten op bosbranden…

Aangekomen bij Yosemite View Lodge in El Portal ben ik verbaasd over de grootte van het complex. Het is overigens ook verder van Yosemite Valley dan ik had verwacht. We krijgen een kamer op de tweede verdieping toegewezen en gelukkig is er een lift om alle bagage te verhuizen van auto naar kamer. De kamer is geweldig en we hebben gelukkig een open haard voor het geval plotseling -37Celsius gaat worden haha Wie weet gebruik ik ‘m wel even voor de ‘sMores ;) We hebben een bubbelbad waar je met z’n 2tjes in kan en zelfs met z’n 2tjes in kan douchen. De 2 Queens zijn groter dan de twee persoons bedden die we hiervoor hadden. We hebben een klein balkon met mooi uitzicht op de Merced River en zitten hierdoor enorm vrij. Zo’n rustgevend riviergeluid maakt het vakantieplaatje compleet. Door alle stof van Mariposa Grove en met m’n petplatte haar voel ik me zo vies dat ik eerst wil douchen voordat we ergens gaan eten. Voor Amerikaanse restaurants is dat eigenlijk al te laat want men eet hier meestal tussen 18 en 19uur. Keukens zijn open tot uiterlijk 21uur. Wouter stelt voor een foto te maken van de menukaart van de Pizzeria naast ons gebouw. Vervolgens kiezen we allemaal een pizzavariant (doe mij maar een small) en hij haalt ze op. Na een zalige douche zitten we even later met een pizzadoos op schoot op ons balkon. Het oog was duidelijk groter dan de maag; iedereen kan er max. de helft van op en ook ik heb maar 3 stukken gegeten omdat Wouter voor mij ook een normal size had gehaald (de small vond hij zo zielig klein). Achteraf gezien hadden we allemaal voldoende gehad aan een small pizza; USA leermomentje dus. Na het eten houden we het allemaal snel voor gezien en liggen weer vroeg in bed.