28 juli: Los Angeles

De houten tussenwanden van de hutten maken het hier zeer gehorig maar toch hebben we heel goed kunnen slapen en worden pas om 7.30uur wakker. Het lijkt weer een rustig aan dagje te gaan worden terwijl we toch heel veel van plan zijn vandaag. Natuurlijk word ik gefeliciteerd en ik krijg een kaart en een Warner Brothers pen met 'writer' er op. Ook mag ik nu officieel mijn nieuwe Fossil tas en portemonnee gebruiken. Lieve mams feliciteert me en het is fijn haar stem weer te horen. Hoewel we elkaar elk weekend even spreken, is het voor haar vast niet makkelijk dat haar twee dochters tegelijk op reis zijn. Inmiddels heeft Ivo ontdekt dat je op het schip voor een leuk bedrag prima kunt ontbijten en zo komt het dat we even later op het promenadedek met mooi uitzicht eten. Ook nu hebben we geen haast en Erik en ik gaan zelfs nog ruim een uur het schip verder verkennen. Het is extreem rustig en we krijgen het vermoeden dat we slechts één van de weinigen zijn die hier de nacht doorbrengen. Ik overpeins mijn leeftijd.... 50....oef.....

  

Maar even later kies ik weer stuurboord en vaar uit naar volle zee om daar het avontuur van mijn verdere leven aan te gaan....

 

Gaandeweg komen we op plaatsen waar we gisteravond niet konden komen, we lezen spookverhalen en we horen spookgeluiden. 

Zo'n kastje vlaggen is extra nostalgisch voor mij

Hoogste tijd om het daglicht op te zoeken en terug in de hal zien we hordes mensen met een gids door het schip trekken – haast onwerkelijk, die plotselinge drukte. Voor het eerst in de vakantie twijfel ik over wat ik moet aantrekken. Voor het dagje Los Angeles heb ik een jurkje mee en er ook nog eentje gekocht in Moab. Ik trek de nieuwe aan maar vind het hier in Long Beach veel te koud en ga uiteindelijk in korte spijkerbroek + hemdje + sandalen de deur uit. Ik lijk wel een toerist – als ze dat nog niet zagen aan mijn fototoestel + routebeschrijving haha

Het is al na 12uur als we naar downtown L.A. rijden. Bloedje heet natuurlijk; een jurkje was heel fijn geweest…. 

We parkeren onder Pershing Square en lopen tussen de wolkenkrabbers een route uit de Lannoo reisgids. Het is er extreem rustig omdat het zondag is en het is voor ons juist een ideale dag om hier rond te lopen. De wolkenkrabbers hier voldoen aan Wouters wens.

Het deel Broadway dat wij lopen is armoedig, vol zwervers en vervallen panden. We lezen dat we langs Clifton's cafetaria komen en dat lijkt ons een mooi moment voor koffie en taart maar eh.... toch maar niet hier....

Op het terras van het Omni Hotel (naast MOCA) eten we een zalige verjaardags cheesecake. 

Daarna raken we vanaf Walt Disney Music Hall het spoor bijster en lopen een eigen route terug naar de parkeergarage. 

Bij El Pueblo parkeren we weer en bezoeken eerst het prachtige en grote Union Station waar diverse mensen op diverse wijze wachten op treinverbindingen naar diverse delen van de VS. 

Je kunt zo wachten....

of zo wachten....

Daarna lopen we door het kleine maar levendige Olvera Street waar de kern ligt van L.A. Hier werden begin 1800 de eerste huizen gebouwd. Er heerst hier een gezellige zondagsdrukte met veel muziek en dans. 

De volgende rit gaat naar The Grove, een hip, groot, gezellig winkelgebeuren. Het is er echter megadruk, blijkbaar ziet heel winkelend L.A. hier haar kans schoon als de rest van de stad zondags gesloten is. Wij hadden hier ook met gemak een dag door kunnen brengen maar ja, in het leven moet je nou eenmaal keuzes maken. Conclusie: we zijn er geweest maar willen er nog zeker een keer naar terug.

 

En dan is het ineens al 18uur geweest en als we de Walk of Fame nog bij daglicht willen zien dan moeten we als een speer richting Hollywood Boulevard. Net als in downtown missen we hiervan een overzichtelijke kaart (leermomentje) en het duurt even voordat we in een gebied rijden dat op de kaart in mijn anwb-gids staat. Zodra ik de straatnamen herken, rijdt Erik in no time weer de dichtstbijzijnde parkeergarage in. Wat een heksenketel is het op Hollywood Boulevard; denk Las Vegas tot de 20^ste macht armoediger. Gelukkig komen we er voor de Walk of Fame en lopen dus voortdurend met ons hoofd naar beneden op zoek naar voor ons bekende namen op de sterren want het loont hier echt niet de moeite om je heen te kijken. 

Mijn verjaardagsmaal is een pizzapunt en dat is al heel wat in dit gebied. We houden het om 22uur weer voor gezien en rijden via weer een totaal andere (rijkere) wereld van Sunset Boulevard en Rodeo Drive terug naar onze hut. ­

 

Ik ontmoet mijn grote vriend

en Erik zijn vriendin ;)