Wat slaapt een
mens toch goed op het water zelfs als het schip 311 meter lang, 36 meter breed en 55 meter
hoog is. Fris en fruitig sta ik op om aan de laatste week te beginnen. Door de
patrijspoort zie ik dat het geweldig mooi weer is; ideaal weer om de dag te
beginnen op Venice Beach na een ontbijtje aan boord. Er is weer twijfel over de
kleding. We hebben geen van allen de wens om in de Pacific Ocean te zwemmen dus
de badkleding blijft wederom in de koffer. Ik ben al lang blij als we aan de
kust wat bij kunnen bruinen en hopelijk is het straks in Santa Barbara nog
hemdjes en korte broeken weer. De laatste paar dagen zien we opvallend veel Nederlanders
die minstens 50 tinten bruiner zijn dan wij. Deze gezinnen en stellen blijken
net aan hun USA-reis te zijn begonnen en het bruin is het resultaat van 2 weken
prachtig weer in Nederland. Voor de kleur hoeven we hier dus niet naar toe.
De mooie blauwe
lucht doet veel vriendelijker aan dan het grijs van gisteren. Tijdens het
ontbijt zien we veel pelikanen hun ontbijt uit zee vissen en er zwemt zelfs een
zeehond voorbij. Zouden ze al op hun terugreis zijn naar Pier39 in San
Francisco?
Als ik nog wat
foto’s maak op de boot laat ik een mevrouw tot huilen toe schrikken. Zij kijkt
een donkere werkruimte in op de boeg als ik voorbij loop. Door de spiegeling in
het glas ben ik voor haar net een geestverschijning in de kamer… ik kan me er
wel wat bij voorstellen want dit is net een deel van het schip waar fantasie
met je op de loop kan gaan. Gelijk erna klinkt de scheepshoorn naast ons. Ik
kwam juist naar deze plek om het geluid op te nemen maar als je dit niet
verwacht is het extra schrikken….
In de hut pakken
we de koffer opnieuw in (de warmere kleding bovenop en alle gedragen hemdjes,
rokjes en korte broeken onderin) en dan is het om 11.00uur hoog tijd om uit te
checken.
Buiten valt de
stank van de petrochemische industrie in Carson mee; zijn we er aan gewend of
staat de wind gunstig? Aangekomen in Venice Beach hebben we al snel een
parkeerplek aan zee gevonden. Wat is het hier leuk! En wat een prachtige blauwe
zee met geweldig hoge golven!
Schoenen uit, door het al hete zand en dan zalig
met de voetjes door het frisse water. We vallen met onze neus in de boter want
nog geen 10 minuten later is er de hectiek van een ware reddingsactie. Van alle
kanten komen lifeguards aanrennen, jasje uit (smile) en hup te water, reddingsboot
erbij, nog een lifeguard auto en zelfs een heli komt assistentie verlenen. Het
lijkt we een film! Het is allemaal loos alarm; de jongeren die te ver de zee in
waren, komen op eigen kracht weer terug – gelukkig maar.
Verder langs de kust
lopen we naar de grote stalen V van…. Venice. We steken de grasstrook over naar
de drukte; een groep jongens geeft er een show met dans en acrobatiek van
topniveau.
Vervolgens betrekken ze het publiek erbij en als eerste hebben ze
een lange blanke man nodig…. 3x raden….. ja hoor…. Erik was weer eens de
klos….. hij kon er niet onderuit….. maar deed het geweldig tot groot vermaak
van het publiek!
  |
| Muscle Beach = gezien willen worden |
Na een lunch (die qua smaak en bediening voor het eerst
tegenviel deze reis) bij Terrazza ging de tocht verder langs de Pacific
Highway. Geweldig om de kustlijn zo te volgen en steeds uitzicht te hebben op
de golven en surfers. Via een You Tube-er die Ivo volgt, weten we dat het
strand El Matador een stop waard is en dat is zeker het geval! Geweldig die
rotsen en grotten op het strand en zeker als het vloed wordt. Het is een State
Park dus betaald parkeren maar we hebben een hoop lol voor $10 ($8 maar een
apparaat dat niet wisselt).
We rijden door naar Santa Barbara en deze plaats is
stukken groter dan ik dacht en ik begrijp niet hoe ik me hier zo op verkeken
heb. Tommie leidt ons keurig naar de AutoCamp en gelijk bij de ingang staat een
glanzende Airstream op ons te wachten en die is dan wel weer precies zoals ik
me had voorgesteld. Zo geweldig gaaf van binnen en van buiten. Wat een mooi
ding en wat een prachtige functionele hippe maar toch ook weer vintage
inrichting. Hier is heel goed over nagedacht en ik ben heel blij dat ik deze
heb geboekt (via AirBnB).
 |
| Het was Ivo's wens ooit in een Airstream te mogen slapen... |
Er is geen check-in: de code die ik via de mail heb
gekregen, geeft toegang tot de caravan. Dat je deze 10 cijfers het beste uit je
hoofd kunt leren, kunt fotograferen, kunt noteren of (nog beter) op je arm kunt
tatoeëren, leren onze buren ons want die hebben zich (in badjas) buiten
gesloten. Het is een beetje vreemd verhaal en het enige dat we voor ze
kunnen doen is een nummer bellen dat in mijn e-mail staat om de buitensluiting
op een bandje te melden. Daarna wensen wij onze buren succes en vertrekken met
de auto naar het strand om nog op tijd te zijn voor de zonsondergang. De kust
blijkt ruim 10minuten rijden ipv de paar honderd meter lopen (die ik in
gedachte had) en we redden de zonsondergang maar net door met de auto de houten
pier Stearn’s Wharf op te rijden (heel bijzonder!). De zon gaat niet onder in
zee maar boven land en dat geeft een mooi plaatje met de palmbomen langs de
kustlijn.
Het is weer een kleine wereld want we komen het gezin tegen met de
leuke dochter waar Wouter steeds naar toe werd gedreven in de Colorado River
(Moab). Zij zijn op weg naar L.A. om daarvandaan nog een paar dagen New York te
pakken. Onze wegen scheiden zich weer en wij sluiten de dag af met een lekker
wijntje en etentje in Moby Dick op de pier. Het is hier overigens zeer koud, de
lange broeken en vesten kunnen aan + jas. Een Airstream in warmere contreien had
beter tot zijn recht gekomen maar heeft toch ook wel wat als we met z’n
viertjes in de caravan de warmte opzoeken.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten