24 juli: Van Page naar Grand Canyon NP

Eigenwijs als ik ben, wacht ik met het aanpassen van de tijd op mijn foon tot dat vanzelf gaat en in dit schemergebied van is het nou wel of niet een uurtje vroeger word ik dus om 6uur plaatselijke tijd wakker als mijn wekker om 7uur gaat. Is het nog te volgen!? Ik wil namelijk naar BUITEN! Het hotel en kamer zijn prima maar de airco kun je niet zelf instellen; door de thermostaat slaat hij dan weer aan en dan weer af. De afstelling is zuinig dus als ik wakker word omdat ik lig te smelten, slaat net de airco weer aan zodat ik wakker lig van het geluid. Wouter en Erik slapen ook onrustig.

Buiten is het strakblauw en zalig warm. Midden op het terrein, onder een prachtige boom, zit ik aan een picknicktafel met uitzicht op de Glen Canyon Dam. Terwijl ik de foto’s op de laptop zet en de blogpost maak, hoor ik af en toe een bekend luid zoemgeluid. Kolibri’s vliegen af en aan naar de mooie boom. Bof ik even! Wat een prachtige start van de dag! 

Zelfs midden op het pleintje is internet van het hotel razendsnel; zelfs sneller dan thuis. Ik haal snel een beker koffie in de lobby om gelijk nog wat meer online zaken af te handelen. In mijn mail zie ik een uitnodiging om te komen schrijven voor een Nederlands – Amerikaans blog met een cultureel/spiritueel thema. Ik schat het in als reclame voor dit blog zelf (toch weer een visitor erbij) en laat het voor wat het is. Mocht het echt serieus zijn –beste mensen- dan hoor ik graag wat van me verwacht wordt.

De laptop moet weer aan het infuus en omdat we geen verlengsnoer hebben van 20 meter breng ik mijn vriend naar binnen om daarna buiten lekker te gaan lezen.

Inmiddels zijn de anderen ook wakker en we maken plannen voor deze dag. Op het Alles Amerika forum krijg ik de bevestiging dat we de juiste plek hebben gevonden voor een bezoek aan de Lower Antelope Canyon ($26 pp) en daar rijden we gelijk naar het ontbijt naar toe. Gelukkig kunnen we met de eerstvolgende groep mee om 9.45uur. Het is een grote groep (33) maar daar hebben we in de canyon geen erg meer in. 

Het is al gelijk een avontuur om in de smalle canyon af te moeten dalen en beneden zijn we gelijk diep onder de indruk van deze waanzinnig mooie smalle canyon. De organische vormen van de ‘zachte’ welvingen en het fijne zand op de bodem maken het tot een heel vriendelijke kloof. De lijnen en de diverse kleuren veroorzaakt door de zon maken het onvergetelijk mooi. We krijgen er maar niet genoeg van en blijven foto’s maken. De Navajo gids geeft aan waar het mooi is om op de foto te gaan, zegt wat we in bepaalde glooiingen kunnen herkennen en maakt foto’s van ons. De Lower Canyon is maar 120meter en daar wandelen we 45minuten in. We hadden het niet erg gevonden als we er nog langer hadden moeten blijven. Aan het eind komen we met een trap weer boven en dan is het nog 15minuten teruglopen over de vlakte. 

  

  

 

In de tussentijd zijn we aan de praat geraakt met andere Nederlandse gezinnen en voor de jongens is het ook leuk leeftijdgenoten te spreken en reiservaringen te delen.

 We rijden terug door Page over de Glen Canyon Dam. We bezoeken er het Visitor Center, in eerste instantie voor de koelte en de restrooms maar uiteindelijk nemen we toch ook de boeiende informatie over de dam en Lake Powell in ons op. 

Terug over de dam rijden we voor de laatste keer door Page en gaan nu naar Horseshoe Bend. Het ligt aan de korte route die ik had gepland naar Grand Canyon maar in februari vond er een aardverschuiving plaats die een gat in de weg heeft geslagen en sindsdien is de weg gesloten voor elk doorgaand verkeer. De afsluiting zal zo’n 2 jaar duren. Men doet nu metingen en analyses om daarna de gehele rotsformatie te versterken zodat aardverschuivingen in de toekomst worden voorkomen. De afslag naar het parkeerterrein van Horseshoe Bend ligt nog net voor de afsluiting. Het is een flinke klim; eerst het duin op en dan weer af naar de afgrond waar we prachtig zicht hebben op de groenblauwe Colorado River (waar is al dat bruinoranje nou gebleven?). 

Het warme tochtje heen en weer is absoluut de moeite waard; wat een unieke plek! De onweerswolken zien we weer opbouwen boven Grand Canyon en in de verte horen we al de donder. Hoogste tijd dus om terug te gaan naar de auto. Het trekt steeds meer dicht en we horen meer donder. We snappen al die mensen niet die toch nog aan de tocht beginnen met dit weer. Wij zijn blij als we weer in de auto zitten; rood en bezweet… 

We kunnen 3uur lang bijkomen op onze Detour naar Grand Canyon; weer die eindeloze weg van gisteren terug maar oh wat hebben we dat bezoekje aan de bijzonderheden van Page gewaardeerd. Het was alle kilometers meer dan waard.

Omdat Erik rijdt en ik deze weg al te goed ken, typ ik in de tussentijd het reisverslag en zet ik de foto’s op de laptop. Zo vliegt het eerste uurtje al voorbij. Zo’n eindeloze weg blijkt ook ideaal om eindelijk te ontdekken (na 2 ½ week) waar de cruise control zit en de achterruit sproeier. Ook ontdek ik hoe de radio in onze Ford werkt; we vinden het een verademing weer eens wat anders te horen dan wat op mijn iPod staat (inclusief de lessen van de hardlooptraining).

In Tuba City doen we wat boodschappen en ik krijg spontaan trek in een ijsje van McDonalds. Erik ziet zijn kans schoon om hier een echte BigMac te eten maar helaas… deze smaakt hetzelfde als de Nederlands versie. Na het zien van een documentaire eten de jongens al heel lang geen Mac-vlees meer. Zij houden het nu ook bij ijs(koffie).

Het is nu niet ver meer naar Grand Canyon, ruim een uur ervoor begint het wat te regenen maar daarna lijkt het toch weer op te klaren. Erik en Wouter zien nog wel tumbleweed (struikgewas) over de weg rollen; dat is dus weer een item van de bucketlist – dat gaat lekker vandaag! 

We hopen een mooie zonsondergang mee te maken. Het lijkt te gaan lukken want we rijden ruim voor zonsondergang het Grand Canyon National Park in waar we weer een mooie routekaart krijgen en een krantje. De plattegronden die we in de parken krijgen, hebben allemaal eenzelfde stijl en zijn heel duidelijk van opmaak. De krantjes geven informatie per seizoen. Zo krijgen wij hier die van 23 mei tot 2 september. Bij Desert View maken we voor het eerst kennis met de Grand Canyon: wat een weidsheid en wat een geweldige canyon! We beklimmen de Colt Tower en dat is leuk maar zo benauwd dat we snel weer naar buiten gaan. Het is vandaag weer een topdag qua foto’s; we krijgen er allebei geen genoeg van. Even verderop kijken we naar het uitzicht vanaf Navajo Point en het ziet er naar uit dat het met de zonsondergang deze keer helemaal goed gaat komen. De wolk die zijn best doet voor de zon te schuiven, lijkt geen kans te krijgen en daarom haasten we ons naar het verder gelegen Grandview Point. Op onze tocht daarnaar toe ontdekken we gelijk de enorme grootte van dit park; wat een afstanden! De zonsondergang bij Grandview Point is er één uit een boekje en we blijven allebei weer foto’s maken. 

Erik wordt ook door veel mensen gevraagd foto’s van ze te maken terwijl ze op een rots staan. De jongens springen ook van rots naar rots en dat blijf ik doodeng vinden met deze afgronden. Ik doe maar net of ik het de normaalste zaak van de wereld vind in de hoop dat ze er dan geen lol meer in hebben me de stuipen op het lijf te jagen. 

Als de zon helemaal onder is, volgt Erik braaf de TomTom naar het ingevoerde adres. Wij zeggen nog dat we naar Canyon Village moeten maar Erik is vastbesloten. We eindigen op een open (en lege) plek in het bos. Het is de startplek van de Arizona trail. Ik grap nog dat het vervelend is dat we nu in het aardedonker de tent moeten opzetten maar ze trappen er niet in. We rijden naar Grand Canyon Village en aan deze rit in het aardedonker lijkt geen einde te komen. Nog euforisch over de mooie zonsondergang maken we er in de auto maar een feestje van en we zingen luid mee met mijn ‘foute’ discomuziek. Eenmaal in het dorp zien we allerlei borden en gebouwen maar we hebben geen idee waar we heen moeten. Als we bij Yavapai Lodge de weg vragen naar Maswik Lodge blijkt gelukkig dat we nog maar 1 mile hoeven te rijden. We eten snel wat in de ‘kantine’ en pas om 21.00uur checken we in bij de juiste Lodge. Het ontvangst is net als in Page weer enorm vriendelijk. Ongevraagd krijgen we allerlei uitleg en adviezen over juist die zaken die we willen weten en de receptionist is absoluut een goed visitekaartje voor de zaak. Ook hier dacht ik de goedkoopste variant te hebben geboekt maar we krijgen de luxe uitvoering, d.w.z. de prijs is luxe maar de kamer is eenvoudig. De prijs wordt betaald voor de ligging (op loopafstand van de rand van de canyon) en dat was een bewuste keus. Ik heb het ook over voor het terrasje dat we hebben want daar word ik helemaal blij van. Zou toch leuk zijn als er morgenochtend vroeg een damhert in ons tuintje staat. De jongens zijn inmiddels gevlucht naar de Wifi in de lobby, Erik achterhaalt het juiste adres van waar we morgenmiddag de helikoptervlucht gaan maken en ik zoek nog de kaarsjes voor Ivo’s verjaardag morgen en leg mijn spullen vast klaar om morgenvroeg op pad te gaan.

We hebben het weer enorm getroffen vandaag en morgen belooft ook een prachtige dag te worden. Ik heb er zin in!