17 juli: Zion NP

Erik wordt sneller wakker van mijn telefoon dan ik (want oordoppen tegen airco-gezoem). Het is niet mijn wekker maar een heel vreemd telefoontje. Iemand in Nederland belt met het bericht dat hij een pakje voor mij heeft en noemt onze straat. De verbinding is slecht en Erik nog niet goed wakker dus hij zegt dat ze het maar bij de buren moeten afleveren, dat we op vakantie zijn en dat ze over 2 weken nog maar eens moeten terugbellen. Nee hé, ik ben gelijk klaar wakker! En ik heb er geen goed gevoel over want ik verwacht helemaal geen pakketje. We waarschuwen verder niemand maar misschien willen onze buren en mijn schoonouders toch een nog beter oogje in het zeil houden – please.

Gelukkig kunnen we het ook weer makkelijk van ons af zetten en gaan lekker buiten ontbijten. Wat hebben we een prachtig uitzicht op de rode hoge rotsen van Zion NP! Snel gaan we bepakt en bezakt (met een extra paar schoenen en 2liter water per persoon) met de bus naar de ingang van het park om verder met de shuttle bus het park in te gaan. 

 

Deze shuttle stopt bij zo’n 8 haltes in het park waar allerlei wandelingen (trails) starten die variëren in moeilijkheidsgraad. Vanuit de shuttle zien we al prachtige rode rotsformaties van de smalle kloof waar de kleine maar krachtige Virgin river door stroomt. We zitten in het gebied van de mormonen en een mormoon bouwde hier in 1862 een boerderij en gaf het park haar naam omdat het gebied hem zo aan Zion deed denken. Veel rotsformatie zijn hier vernoemd naar begrippen en namen uit de bijbel van de mormonen.

Wij stappen bij Zion Lodge uit de bus om een tafel te reserveren voor het diner bij Red Rock Grill en daarna lopen we de wandeltocht van de Emerald Pools. Bij de Lower Emerald Pool lopen we achter een waterval langs, het is niet veel water maar toch – het valt : )

Hoewel de temperatuur ook hier over de 40C gaat, lopen we de tocht verder naar de Middle en Upper Pools. Het is een flinke klim, vooral omdat er een omleiding is vanwege herstelwerkzaamheden aan een stenen trap. Bij de Upper Pool picknicken we in de schaduw. Hier loopt weer een ander type eekhoorn, simpelweg de ground squirrel met een hele lange staart. Op deze plek zijn ze duidelijk mensen gewend en het is geen kunst ze te fotograferen of te filmen, één komt vlak voor mijn voeten op een stuk schors knabbelen. 

 

Terug nemen we voorbij de Middle Emerald Pool de afslag naar The Grotto; het is een heel prettig pad dat langs de rivier geleidelijk naar beneden gaat en uitkomt bij een shuttle halte. We nemen daar de bus naar de laatste halte in het park: Temple of Sinawava. We ruilen hier onze wandelschoenen om voor schoenen die het water in mogen want we gaan de Riverside Walk doen. De mannen doen deze tocht op hun hardloopschoenen en ik op mijn sandalen. Ook mijn super lichtgewicht Leki wandelstokken komen weer van pas, voor Erik en mij één. Wouter neemt de dikke tak die een mevrouw voor een volgende gebruiker achterlaat en Ivo doet het koelbloedig zonder en sprint op zijn gympies door het water. 

 

 

De tocht loopt eerst over een stijgend pad langs de rivier en daarna gaat de route door de rivier verder. Lekker die verkoeling en bijzonder om door een flink stromende rivier te lopen. Als we het genoeg vinden, nemen we op een strandje een broodje voordat we weer terug lopen door de rivier. Bij het eindpunt kunnen we gelijk met de bus het park uit om ons nog snel even te douchen en op te knappen voordat we gaan eten. Erik stapt halverwege even uit om bij het restaurant te melden dat we wat later komen en we treffen elkaar weer bij de het Visitor Center.

Het eten in Red Rock Grill is zalig met normale porties en een goed glas witte wijn. Buiten eten leek ons bijzonder maar zodra het eten geserveerd wordt, besluiten we vanwege de vliegen en een enkele wesp toch maar naar binnen te gaan. Als we teruglopen naar de shuttle blijkt dat alle hertenfamilies van het park een feestje vieren op het grasveld voor de lodge. Uit alle hoeken en gaten komen er steeds meer om te grazen maar waarschijnlijk ook voor de restjes picknick van de parkbezoekers.

De zonsondergang bij Canyon Junction gaan we niet meer redden tot ik me realiseer dat junction kruispunt betekent en dat ik daar juist het mooie avondlicht op de rotsen heb gefotografeerd en zo zijn onze doelen van vandaag allemaal gehaald : ) Vanwege onze haast om op tijd bij het restaurant te zijn, hebben we de auto bij de junction gezet. Leuker is het om op de terugweg bij de junction uit de shuttle te stappen en de Pa'rus Trail langs de rivier terug te lopen naar het Visitor Center. Vanaf Canyon Junction rijden we met eigen auto nog even door Springdale om dit nu niet in het aardedonker maar in de schemering te zien. Het is inderdaad net een wintersportdorp en het doet allemaal gezellig aan. Voor Zion NP komen we duidelijk een dag te kort; jammer maar we hebben deze volledige Zion dag goed benut. Het is een park waar je absoluut onthaast; het tempo ligt er gewoon van iedereen heel laag (en dat is niet sarcastisch bedoeld). We zijn blij dat dit mooie park na Las Vegas in onze planning zat.