We hebben prima
geslapen; geen geluidjes van koelkasten of airco. De kamers zijn zo goed
geïsoleerd dat je zelfs de rivier niet hoort. In de kamer draait een geruisloze
van (propeller) boven ons bed en de bedden zijn zacht maar liggen goed. Om
5.30uur krijg ik (zoals gewoonlijk) mijn eerste hoestbui. Het hoesten komt –na
een maand- eindelijk goed los en nu ik ook verkouden ben, komt het smurfensnot
overal uit, getsie. Prettig dat in elke badkamer tissues zijn en vaak ook in
openbare toiletten. Daar vind je standaard ook papieren toiletzittingen. Goede
service hoor evenals de hoeveelheid openbare toiletten, zelfs in winkels.
De temperatuur
buiten is zalig; lekker fris maar niet koud. Al snel zit ik buiten met de
laptop voor het reisverslag (geen Wifi dus plaatsing op blog laat op zich
wachten) en met de Yosemite kaart om iets te plannen voor vandaag. Ik ben
nieuwsgierig naar Yosemite Village en daar vandaan zullen we een wandeling
maken. Ook Glacier Point staat op ons wensenlijstje maar dat kan natuurlijk
morgen ook. De omgeving hier nodigt ook uit om zwemspullen en een boek mee te
nemen om ergens langs de route te gaan luieren. Belangrijk is dat we voor Ivo
factor50 scoren en dat we een nieuwe toegangspas kopen voor de parken. Na 2 uur
zoeken, weet Erik zeker dat hij ‘m kwijt is. Waarschijnlijk op zijn schoot
gelegd en bij het uitzicht punt verloren toen hij uitstapte om foto’s te maken,
da’s dan jammer.
Wat betreft de
vele foto’s die we maken, hoop ik dat die van mij ooit van mijn toestel af
kunnen. Tot op dit moment kan ik er niks anders mee dan ze terugzien op het
toestel zelf. Vanaf vandaag neem ik voor de zekerheid ook het oude toestelletje
mee dat altijd voldoende was maar waar nu voor elke foto die ik wil maken een
melding komt dat de batterij niet goed in het toestel zit. Kwestie van even de
batterij er opnieuw indoen en ik kan weer verder, maar wel lastig.
Bij de
parkingang treffen we een superaardige ranger die het
vreselijkverschrikkelijkerg voor ons vindt dat we de pas kwijt zijn. We mogen
gratis naar binnen zodat we vanmiddag verder kunnen zoeken. Erik zegt alles al
doorzocht te hebben en liever gelijk een nieuwe pas koopt voor alle Nationale Parken.
Als ze hoort dat we de totaalpas hebben gekocht, gaat ze bijna van haar stokje
– zo erg als ze dit vindt…. Ze geeft het advies onze nieuwe pas in Nederland
door te verkopen zodat we er niet zo’n groot verlies aan hebben en ze zal later
op de dag naar de ingang bij Mariposa grove bellen om te vragen of de pas daar
gevonden is. Te lief dit. We rijden verder met een nieuwe pas en al snel
stoppen we langs de weg om foto’s te maken van het mooie uitzicht. Daarvandaan
lopen we de 10 minuutjes naar Bridal Veil Fall. Deze bruidssluier waterval is
aardig ingekort door de warmte/droogteperiode. Erik en Wouter lopen over de
rotsblokken tot onder de waterval; een hele klim. Ivo en ik wachten in het
zonnetje en komen in contact met een Amerikaans echtpaar dat met hun zoontje en
neefje een week in Yosemite op vakantie is. Als zij horen dat wij uit Nederland
komen en informeren naar onze reistijd vanuit NL en de reisduur en reisdoelen
hier vinden ze het geweldig wat we allemaal gaan zien. Terwijl ik hen de route
vertel, besef ik pas goed hoe bijzonder onze reis hier is. Het is haast
onwerkelijk dat we na een half jaar voorbereiding hier nu op een rots zitten en
daadwerkelijk in Yosemite zijn en nog zoveel moois voor de boeg hebben.
Iets later
rijden we verder naar Yosemite Village. Het parkeerterrein is vol maar al snel
vinden we een plek langs de weg. Over Yosemite als toeristische trekpleister
heb ik al veel kritieken gehoord maar daar ben ik het niet mee eens. Het park
heeft een prima logistiek met 3 toegangswegen (Tioga Pass, El Portal en
Wawona). Eenmaal in het park rijdt iedereen dezelfde lus door de vallei op
tweebaanswegen waarvan 90% met éénrichtingsverkeer. Dit komt absoluut de
veiligheid en rust ten goede. Langs de kant kun je ruim parkeren bij bijzondere
punten en startpunten van een trail (wandelroute). Yosemite Village is het
centrum met een supermarkt en een sportwinkel, 2 restaurants, een theater,
museum en een visitor center. Het heeft wel wat van de centra in NL parken als
Landal enzo. We doen wat boodschappen in de supermarkt en als Erik ze in de
auto zet, vindt hij onverwacht de vermiste parkpas!!! Het was in het deurvak
achter een vel beschermfolie gekomen dat verticaal tegen in het vak stond.
Hetzelfde statische vel dat ik gelijk uit mij deurvak had gehaald omdat het
steeds aan de routekaart bleef plakken. Da’s dan weer een meevaller! Kunnen we lekker van lunchen haha
De jongens eten
een belegd broodje en Erik en ik nemen een salade. Het broodje is geen succes;
men belegt dit met een ons vlees en dat is vaak erg zout. Om ons heen zoeken de
eekhoorntjes naar de kruimels en we zien hier ook weer veel blauwe vogels met
een grappig kuifje (Steller’s Jay).
Vervolgens bezoeken we het visitor center,
dit is niet te groot en niet te klein. Het geeft goed de ontstaansgeschiedenis
weer van Yosemite en het is een prettige plek om rond te lopen. Aansluitend
bekijken we de mooie film over Yosemite.
Bij het dorp
start ook een korte wandelroute naar Yosemite Falls. Een mooie plek waar veel
mensen verkoeling zoeken in het water.
Inmiddels raakt het meer bewolkt en er
hangt duidelijk meer vocht in de lucht. Er wordt ook regen en onweer verwacht.
Vanwege de bewolking en de vermoeidheid door de vochtige warmte besluiten we
vandaag niet meer naar Glacier Point te rijden maar verkoeling te zoeken in de
rivier. Al snel vinden we een prachtige plek, vlak onder El Capitan. We hadden
het echt niet beter kunnen treffen. Erik en Wouter verleggen in twee uur tijd
de rivier, Ivo luistert naast mij naar zijn muziek en ik lees eindelijk het
Noordhollands Dagblad van 6 juli ;)
In de tussentijd zien Ivo en ik hoe een
Amerikaans gezin obese is geworden; ongelooflijk wat het gezin naast ons op het
strand in twee uur tijd weg kan werken. Er wordt onophoudelijk gegeten en
gedronken; koeken, snoep, chips en blikjes fris. Het ene is nog niet op of het
volgende komt al uit de tas. Wij hebben juist met die warmte helemaal geen
behoefte aan eten en drinken alleen maar liters water. Ivo en ik hebben ieder
twee life-savers gehad; kleine pepermuntjes in de vorm van een reddingsboeitje.
Tsja, op een zak chips zal je niet snel de naam life-saver tegenkomen…
Als we richting
de uitgang van het park rijden, lijkt het alsof we in een file komen. Erik
grapt nog dat dit zo’n opstopping zal zijn omdat men een beer heeft gespot. De
auto’s voor ons komen weer in beweging en dan zien we een rangerauto van de weg
afgaan, een ranger met verdovingsgeweer springt de auto uit en zijn collega
komt er achter aan. Zou het dan toch? We zijn gewoon té nieuwsgierig en keren
de auto om tegenover die van de rangers te wachten op wat komen gaat. Het
blijkt loos alarm – helaas.
Aangekomen bij
de uitgang van het park is de ranger helemaal heppiedepeppie dat Erik toch de
pas nog heeft gevonden en hij krijgt de paskosten retour.
Terug bij onze
lodge eten we de restanten pizza die we in de koelkast hadden bewaard. Ik vond
het zo zonde die hoeveelheid weg te gooien en aangezien je hier geen daklozen
ziet, had ik het plan gevat de hele bups aan groenten en tomatensaus van de
pizza’s te schrapen en er een pastasaus van te maken. Erik maakte daar een
zalige maaltijd van en dit op te eten op ons eigen balkon met uitzicht op de
rivier, een regenboog boven de bergen en kolibri’s maakt het vakantiegevoel
compleet! De kolibri’s (hummingbirds) vliegen af en aan bij een voederplek op
de veranda van ons buren. Dit is B&B Blue Butterfly, dat er heel gezellig
uitziet. Het is moeilijk de kleine snelle vogeltjes goed op de foto te krijgen.
Hopelijk krijgen we daar aan het eind van de vakantie nog meer kansen voor,
bijv. in Santa Barbara.
Na het eten
besluit ik dat nu toch echt de foto’s van de Samsung af moeten richting mijn
laptop. Terwijl ik alle instellings opties naloop, krijgt het toestel spontaan
wifi contact (daar moet je hier normaliter flink voor betalen) en gelijk geeft
ie aan dat de foto’s overgezet kunnen worden. Dat laten we ons geen twee keer
zeggen en hoera de foto’s staan eindelijk op de laptop! Nu nog even uitvogelen
hoe portretformaat gelijk gekanteld wordt zodat ik ze niet ‘handmatig’ hoef te
draaien…
Om 23uur kunnen
we onze ogen niet meer openhouden: bedtijd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten