22 juli: Van Moab naar Monument Valley

Het was een onrustig nachtje met 2x telefoon voor mij (01.30uur en 04.30uur) van een geblokkeerd nummer en dat ophield zodra ik er wakker van was geworden. Het bleek steeds Eon te zijn met een energie-aanbod maar dit heeft me alleen maar energie gekost :(  Erik was er ook vaak uit en toen de wekker om 7uur ging, hadden we niet veel zin om te haasten. En Hieperdepiep Hoera, we hebben wat te vieren vandaag want Erik is nu 50! We doen het rustig aan; kijken voor de eerste keer in de vakantie naar Facebook en mail en plannen wat we zullen bekijken op onze route naar Monument Valley. In Moab ontbijten we voor de verandering bij een Denny’s  ; ) en doen nog wat boodschappen bij de City Market. Die boodschappen bestaan meestal uit een gesneden donkerbruin brood, boter, water, een ijsblok voor onze koelbox, iets te snoepen en mueslirepen voor onderweg. We maken lange afstanden en m’n mannen hebben altijd honger dus broodjes pindakaas en smeerkaas gaan in de auto iedere keer weer op.

Even buiten Moab stoppen we bij Hole ’n the Rock, een trade center uitgehouwen/gebouwd in een rots met een pleintje vol curiosa en meerdere souvenirshops. De jongens hebben er lol met een kauwgomballenautomaat. 

 

We rijden verder over de Hwy 191 naar Bluff door een glooiend landschap en we maken in Bluff voor het eerste kennis met de indianen als we eten bij Twin Rocks Café. Het eten is er prima! En ik ben weer helemaal gelukkig met alle kolibri’s die er zijn (evenals bij Hole ’n the Rock). 

Tussen Bluff en Mexican Hat is de route een stuk boeiender; grotere en rodere rotsformaties doemen nu op en het is duidelijk dat we weer in een gebied komen met kloven en valleien. De weg is overigens net opnieuw geasfalteerd en we mogen er slechts 65km/uur rijden i.p.v. 105. 4 mile voor Mexican Hat wisselen we van plek want we gaan dirt roads op en ik vrees dat we met mijn hoogtevrees achter het stuur niet erg zullen opschieten. Eerst nemen we de afslag naar Goosenecks State Park (geen entree). De weg naar het uitzichtpunt is goed en het uitzicht over de meanderende San Juan River is geweldig! Wat een diepte kijken we in en wat bijzonder ook dat we daar bootjes zien varen.

We rijden dezelfde weg terug tot de splitsing en nemen dan de 261 naar Moki Dugway. Deze gravelweg slingert spectaculair omhoog en levert geweldige uitzichten. Erik heeft de smaak te pakken en neemt de weg naar Muley Point. Deze gravelweg mag alleen bij droog weer gereden worden en we hopen maar dat we de dreigende bui voor zullen blijven. Ook dit is weer een gave weg; lekker breed en heel goed te berijden. Bij een uitzichtpunt jagen de mannen me weer de stuipen op het lijf door op rotsen te springen met akelige afgronden en ik ben pas gerustgesteld als ze alle3 weer in de auto zitten. Het uitzicht over Utah, Colorado en Arizona is prachtig.

 

 

Het uiterste uitzichtpunt is prachtig en hier durf ik tenslotte ook wel richting de rand te komen. 

 

 

Er rijdt verder niemand dus terug geeft Erik flink gas. Pas op de Mogi Dugway komen we een paar auto’s tegen evenals op de weg (17 mile) door The Valley of Gods. Over deze afslag (gelijk na de Mogi Dugway terug naar Hwy163 is het de eerste afslag links) hebben we wel even getwijfeld. De lucht is zeer dreigend en ook deze weg mag niet bij regen gereden worden. Er is verder geen Visitor Center of ranger dus we zijn duidelijk in het gebied van vrijheid blijheid en zoek het lekker zelf uit. We nemen de gok en het blijkt een goede te zijn. Wat een geweldige tocht door dit bijzondere landschap. Gelukkig hebben we een auto die wat hoger op zijn wielen staat want dat is met deze greppelroute wel een vereiste. 

 

  

We rijden er in de namiddag en het licht is heel mooi op de zandstenen rotsformaties. Het park wordt ook wel de miniatuurversie van Monument Valley genoemd dus dat belooft nog wat. We hebben de gigantische rotsformaties daarvan al uit de verte gezien en het had wel iets weg van de San Francisco skyline, net alsof er allemaal hoge gebouwen staan. Jammer genoeg is Erik halverwege de dag het kleine filmapparaatje kwijtgeraakt dus film ik stukjes route met mijn fototoestel. Een akelig idee dat een ander onze filmpjes nu misschien in handen heeft al is het gelukkig niet veel omdat er net een nieuw kaartje in zit.

We komen na deze barre tocht weer uit op de 163 en rijden door naar Mexican Hat en inderdaad, links van de Highway staat een rotsformatie die precies op een Mexicaan met sombrero lijkt – leuk. 

Aan de rechterkant van ons zien Ivo en ik voortdurend een veel minder leuk beeld in de berm: glas, glas en nog eens glas. Ongelooflijk om alle lege drankflessen het milieu te zien vervuilen na alle hyperschone parken die we de afgelopen weken hebben bezocht. En dat in het Navajo Nation waar alcohol bij de wet verboden is…  Ik stel me zo voor dat alle stiekeme drinkers onderweg van A naar B drinken en dan snel de bewijsstukken overboord gooien. We zijn duidelijk in een heel andere wereld beland.

Langs de weg staan ook kramen waar Navajo’s sieraden en andere voorwerpen verkopen. Tegen de tijd dat wij er rijden, ruimen ze net alles op. En dan naderen we de o zo bekende rotsformaties van Monument Valley. Bij mile marker 13 schijn je het meest complete zicht op de rotsformaties te hebben maar helaas is het licht er niet zo mooi als wij daar zijn. Er voorbij, met het licht van de ondergaande zon, zijn ze wel heel mooi van kleur en we blijven foto’s maken; althans Erik deze keer want ik heb me voorgenomen alleen nog uit te stappen bij het bordje ‘restrooms’ (wc). 

Gouldings Lodge is snel gevonden want er is niet veel anders midden in Monument Valley. Ik kijk al uit naar de ‘pipowagen’ die ik bewust hier heb gehuurd op Eriks verjaardag om midden in het donker te overnachten onder de sterrenhemel met volle maan. Maar dan blijkt bij het inchecken dat er iets mis is gegaan; we komen niet in een cabin op de campground. Wel mogen we voor dezelfde prijs kiezen tussen een ruimte met 2 of 3 slaapkamers. Ik ben duidelijk teleurgesteld want ik heb juist naar deze overnachting heel erg uitgekeken maar Erik is wel blij met de extra ruimte die we nu krijgen en wil graag de 3 slaapkamers zodat de jongens ook weer eens een eigen kamer hebben. Het is echt een verjaardagscadeautje want we komen terecht in een megagroot appartement waarin we het makkelijk ons hele verdere leven in kunnen volhouden. De keuken is ruim 2x onze eigen keuken en de master bedroom met eigen badkamer is stukken ruimer dan onze eigen slaapkamer. De jongens hebben ook ieder een ruime slaapkamer met 2persoonsbed en samen een badkamer. Verder is er nog een moderne ruime living, een eetgedeelte voor 6 personen, voor een veranda en achter nog een ruim balkon. We zijn in het bovenappartement geplaatst vanwege het uitzicht en die beneden ons is onbezet.

We zijn al snel gesetteld maar willen dan eindelijk wel eens verjaardagstaart. Onderweg naar het restaurant zoeken we tevergeefs naar de pipowagens maar die zijn blijkbaar door Rononono naar elders getrokken. In het restaurant bega ik een grote fout. We komen voor slechts een dessert en we komen wat uitgelaten binnen. Als de serveerster zegt nog maar 2 dessertkaarten te hebben, antwoord ik met “ it’s okay hoor”. Ik heb het zelf niet in de gaten maar de jongens zeggen dat ze heel vreemd opkeek en dat ze nu echt denkt dat ik haar ‘hoer’ noemde. Het zal toch niet! Ik schaam me de blubber en vooral als zij niet meer terugkomt om te bedienen maar we wel alle andere personeelsleden één voor één aan onze tafel krijgen. Nu maar hopen dat ik vannacht in m’n slaap niet gelyncht wordt door haar vriend…

De taarten zijn overigens zalig en de serveerster die het kaarsje aansteekt, zingt zelfs met ons Happy Birthday mee.

We doen nog wat boodschappen bij de Grocery Store op het terrein en gaan dan in het appartement klaverjassen. Helaas is nu de lucht volledig bewolkt dus geen onvergetelijke sterrenhemel en volle maan.

Dat wordt vroeg naar bed en vroeg er uit voor de zonsopgang.