Als ik na een goede nacht om 6uur wakker word, zie ik dat Erik nog naast
me ligt. En inderdaad, hij is helemaal vergeten zijn wekker te zetten om de
zonsopkomst te bekijken (vanaf 5.40uur) bij Zabriskie Point. De Corona krijgt
de schuld en ik kan me dat wel voorstellen want ook voor mij voelt het alsof ik
gisteren een hele fles wijn heb gedronken. Zelfs een Corona is blijkbaar te veel voor ons na een warme volle dag…
We pakken de boel weer want vandaag is de eindbestemming Las Vegas. Na
een zondagse brunch bij Denny’s in Pahrump kunnen we er voorlopig weer tegen.
Wonderlijk om op een gegeven moment héél in de verte de Vegas hotels te zien terwijl we daar voorlopig nog láng niet zijn. Eerst nemen we nog de afslag
naar de scenic loop van Red Rock Canyon.
Een hele mooie éénrichtingsroute langs
het rode gesteente van de canyon. Deze canyon is relatief klein in vergelijking met wat ons nog
te wachten staat in Grand en Bryce Canyon maar hij is altijd nog groter dan de
canyon in mijn hiel haha Blijkbaar had ik beter niet op slippertjes Death
Valley in moeten gaan; ik kreeg er een acute diepe kloof van in m’n hiel. Ik
dacht eerst nog dat ik me ergens aan gesneden had (de scherpe randen van
Devil’s Golfcourse) en misschien is dat ook wel zo. Hoe dan ook, het is een
lastige plek die ik voel bij elke stap en waar geen pleister op blijft zitten.
Ik gok maar op de genezende werking van TeaTree Oil en wie weet vind ik wel
ergens een potje ‘canyon cream’.
De rit gaat verder naar de Hoover Dam en al is dit een wereldberoemd,
groot en geniaal bouwwerk, toch kunnen we het moeilijk vinden. Bij het Visitor
Center van Lake Mead krijgen we goed advies hoe we verder moeten rijden (de oude weg
naar de Hoover Dam) en waar we het beste uit kunnen stappen voor een wandeling en
foto’s. We lopen eerst over de brug (gereed sinds 2010) voor een mooi overzicht
en daarna is het Eriks wens om over de dam te lopen.
We rijden over de dam op
zoek naar een parkeerplek. Het is er helaas zeer druk; dit hebben we bij nog
geen enkele bezienswaardigheid meegemaakt. Dichtstbijzijnde parkeerterreinen
zijn overvol en de jongens en ik vinden het de moeite niet waard om in de hitte
(41C) heen en weer over de dam te lopen.
Ik besluit Erik af te zetten zodat hij
terug over de dam kan lopen en wij gaan met de auto naar het restaurant voor
verkoeling. Het restaurant heeft een parkeergarage met veel windingen (á la de
Vestgarage in Alkmaar), niet bepaald mijn favoriet en zeker niet met een
‘vreemde’ auto, die overigens zeer vertrouwd aanvoelt. Ik kreeg gelijk spijt
van mijn plannetje maar gelukkig heeft de auto ook deze tour overleefd. Na de
ijskoude cola met ijskoude Hershey chocola in een ijskoud restaurant krijg ik
prompt zin in een heet wandelingetje over de dam en wrijven we gelijk ook maar over
de tenen van het memorial monument voor geluk, wie weet bij het gokken…
Dan is het zo ver, op naar Las Vegas! Voor we de Strip zelf op rijden,
kijken we onze ogen al uit naar de gigantische afmetingen van de hotels. Het is
allemaal zo veel groter dan we ons voorgesteld hadden én druk!
De
wegaanduidingen zijn gelukkig goed en je kunt ontspannen blijven rijden. De
TomTom brengt ons keurig naar de parkeergarage van Hotel Treasure Island. Erik
wil niet dat er een ander in de auto rijdt d.m.v. valet parking dus zet hij zelf de
auto in de garage bij de lift naar de lobby. Vanaf de liftuitgang is het nog
minstens een km door het hotel om bij de lobby te komen; langs winkels, het
theater, dwars door het casino en overal ligt tapijt!!! Daar rijdt geen koffer
lekker op en wij hebben (naast 2 koffers) ook nog eens 2 volle sporttassen
(zonder wieltjes), rugzakken en water mee te sjouwen. We zeulen met alle bagage
naar de lobby, waar we extra kosten moeten betalen voor Wifi, krant, fitness –
ook als je zegt hier geen gebruik van te willen maken. Het is verplicht en zo
krijgt de goedkoopste kamer van de reis in 1 minuut een upgrade naar een hoger
segment in prijs. Helaas krijgen we voor de kamer geen upgrade; de kamers zijn
iets ruimer en ogen weliswaar chiquer dan we hiervoor hadden maar het heeft
geen Wow-factor. Qua uitzicht kijken we op de Wynn en Encore; de jongens vinden
dat uitzicht geweldig maar ik had liever uitzicht op Bellagio aan de overkant
gehad. Wouter en Ivo hebben deze keer een eigen kamer met ieder een Queens en
dat vinden ze helemaal het einde. Rond 19.30uur merken we allemaal dat we iets moeten
eten en doen dat in één van de restaurants in ons eigen hotel. We hebben
uitzicht op de slotmachines van het casino en Wouter vindt het maar wat jammer
dat je ook voor gokken in de USA 21 jaar moet zijn. Hij weet nu al dat hij hier
na zijn 21ste terug wil en ik raad hem aan dan alvast de laatste
weken van zijn vakantie te starten met werken en sparen. Om ze toch wat te
laten gokken, doen we wat spelletjes Keno aan tafel (heeft iets weg van Bingo/Lotto)
met een verlies van $3.
Dan gaan we eindelijk naar buiten het Vegas spektakel in. Op de kamer (geluidsloze airco) denk je qua temperatuur voor buiten een spijkerbroek nodig te hebben en een trui maar gelukkig weten we beter. Binnen zal het zo'n 20C zijn maar buiten is het om 20uur nog altijd 40C. Minder heet dan normaal van de tijd van het jaar. Het was vandaag flink bewolkt en op de ring kregen we zelfs een regenbuitje.
We keken onze
ogen uit en ik weet niet hoeveel keer ik ‘ongelooflijk’ heb gezegd maar het zal
minimaal 100x zijn geweest. Kosten nog moeite zijn bespaard om hier replica’s
neer te zetten van Europese settingen als Rome, Parijs en Venetië en dan heb ik
het alleen nog maar over het deel van de Strip dat we kunnen belopen; de rest
bekijken we morgen.
Het is ongelooflijk dat je bijv. Ceasar Palace inloopt bij de Forum Shops
(denk alle chique van de wereld aan één lange winkelgallerij) en verder gaat
met een roltrap die in windingen loopt. Met de plafondschildering waan je je buiten in hartje Rome.
Gaandeweg kom je uiteindelijk in het casino van het hotel en
daar vind je tenslotte weer de weg naar buiten om bij het naastgelegen Bellagio
naar de fonteinen + licht + geluidshow te kijken. We verbaasden ons over hoe rustig het hier was: de eerste 'rang' langs de ballustrade was nauwelijks vol en we konden staan waar we wilden.
Hier kun je makkelijk een weekendje naar Parijs. Met de lift tot in de top van de Eiffeltoren of een Frans terrasje pikken met airco buiten; wie doet je wat? Met een weekje Vegas besparen veel Amerikanen (en zo te zien ook heel veel Aziaten) zich een lange vlucht naar Europa. Je moedertaal kunnen spreken, betalen met vertrouwde dollars en de Europese hoogtepunten in één straat; wat wil je nog meer?
Ongelooflijk en geweldig! Ik
kan zo nog uren doorschrijven over alle types die je op straat tegenkomt en de
proppers die Erik probeerden een escort aan te smeren of kaartjes te geven voor
het nachtleven. Om een lang verhaal kort te maken: na middernacht is er
duidelijk ander volk op straat en wij hielden het na een korte kennismaking met
het Bellagio om 01.00 uur voor gezien. Nog even de voeten koelen en dan
eindelijk liggen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten