15 juli: Las Vegas

Voor het eerst wakker van de wekker (7.30 uur) en even later zit ik met een beker koffie en een beker fruit (Starbucks) op de sofa het reisverslag te tikken. Dit doe ik overigens eerst in Word (laptop) om tenslotte verslag en foto’s online op de blog te zetten. Nu de jongens verderop een kamer hebben, is het moeilijk ze wakker te krijgen en pas tegen 11uur gaan de mannen ontbijten terwijl ik een rondje door ons hotel loop en een (verboden) foto maak van de sport corner waar op alle sportwedstrijden gegokt kan worden. 

 

Naast deze ruimte loopt een roltrap naar de loopbrug richting de Fashion Show Mall. Chique warenhuizen zijn er vertegenwoordigd en eerst ga ik naar het meest toegankelijke: Macy’s. Leuk om te zien dat er een rij sollicitanten zit in afwachting van een gesprek dat overigens plaatsvindt in een kamertje waar de deur open blijft staan en waar ik het gesprek gewoon kan horen terwijl ik tussen de kleren blader. Ik pas er een witte korte broek want die van mij was een dag voor de vakantie spoorloos verdwenen en dat zit met toch niet lekker. De broeken zitten hier overigens ook niet lekker dus ik ga m’n geluk beproeven bij Neiman Markus. Hier werken duidelijk voormalige modellen en ik bekijk er de prachtige galajurken van Donna Karan; de prijs van $2000 valt me mee maar ik vermoed dat dit om de showmodellen gaat en dat de jurken voor de meeste klanten op maat gemaakt worden met een duurder prijskaartje. De kleding van Eskandar is helemaal mijn stijl en ik blader door het Sales rek. De lichtblauwe wollen trui met kabels is mijn favoriet tot ik het prijskaartje zie; afgeprijsd van $1175 naar $822 – belachelijke bedragen! Die brei ik komende winter zelf wel.

Als de mannen me weer hebben gevonden, lopen we naar de overkant om in de Venetian rond te lopen. Kosten nog moeite zijn hier bespaard om Venetië zo goed mogelijk na te bouwen en ik moet bekennen dat het erg prettig is in dit Venetië rond te lopen zonder hitte, zonnebril en stank uit de kanalen. Gondeliers varen rond met toeristen en zingen prachtige aria’s. We kunnen niet goed peilen of dit nou echt is of niet. Van de bruggen en decors straalt het neppe overigens wel af. Ook als je je stoot tegen een pilaar merk je hoe kunststof alle bouwsels zijn en ik heb diep respect voor alle mensen die dit hebben gebouwd in de moordende hitte. 

 

Na een zalige carrot cake en koffie bij The Coffee Bean lopen we terug en halen de auto op om naar de Fashion Outlet Mall te gaan. Van mij hoeft het niet persé maar Erik geeft aan dat de jongens er toch wel heen willen. Bij de Mall zijn alle merkwinkels buiten en op de ‘promenades’ is het zinderend heet; over de parkeergarage maar niet te spreken want die doet niet onder voor Death Valley. Als ik daar hoor dat de jongens helemaal niet willen shoppen, baal ik behoorlijk. Ik heb geen zin in winkel-in-winkel-uit-gezanik en spreek met de mannen af dat we elkaar over een uur terug zien bij de info; zij een rondje linksom en ik rechtsom. Af en toe heb ik het gewoon nodig even alleen te zijn of rond te lopen. Als ik bij Occitane een handcrème wil afrekenen, merk ik dat mijn portemonnee nog in de hotelkamer ligt; dit wordt een goedkoop rondje winkelen. De winkels van Banana Republic en Rip Curl spreken me het meest aan; ik pas er wat maar vind het niet de moeite Erik op te zoeken en terug te gaan voor een aankoop. Dit verandert als ik op de terugweg de Fossil store spot. Dit is mijn grote favoriet en mijn lievelingstas heeft het een tijd terug begeven. Toch maar even vragen of de mannen hier ook heen komen haha Zij blijken shirts te hebben gekocht en dan is het voor mij nog maar een kleine stap een leuke tas te kiezen en een portemonnee  – want 2^e artikel is 50%   ; )

Met de auto rijden we verder naar het Las Vegas Sign; je bent toerist of niet. Er is zelfs een speciale parkeerstrook voor ingericht en we zijn in de rij als 4^e familie aan de beurt met dit als resultaat:

 

We besluiten nog een kijkje te nemen in de piramide van het Luxor hotel. Net als Egypte zelf vinden we het nogal vergane glorie van binnen. Bijzonder is de situering van de hotelkamers langs de wanden en de hoge grote binnenruimte van de piramide.De graftombe van koning Tut is verplaatst naar het Historic Museum in Vegas en als je bedenkt dat deze tombe slechts een replica is, blijkt zelf het Museum hier een fake instituut te zijn tenzij het een museum betreft van de historie van Vegas zelf.

 

 

We nemen een snack op het pleintje met snacktenten en daarna vis ik voor $16 met Aloha ritueel een oester uit een bak waar een prachtige parel met roze gloed in blijkt te zitten. Megalokkertje natuurlijk om bij deze kiosk een sieraad te laten maken van de parel zodra deze (met een heel verhaal erbij) is schoongepoetst. Als losse parel neem ik ‘m mee.

 

Met de tram rijden we naar Excalibur Hotel (waar helaas ook de Wedding Chapel net gesloten is) om daarvandaan langs NewYork NewYork te lopen. 

 

Wat een spektakel is het daar met alle neon en de achtbaan die hoog voor het hotel rijdt. Over de weg komen we naar de andere kant van de strip waar we M&M’s kopen op kleur en smaak. Niet te veel want binnen (airco) moet je ze al opeten omdat ze buiten gelijk smelten. 

 

 

Hier zie je hoe verschillend men in deze stad gekleed gaat; zowel overdag als 's avonds zie je mensen rondlopen in casual stile, of mega chique of ordi.

We eten bij het Hard Rock Café; de wachttijd bedraagt 24 minuten tenzij we in de patio willen eten. Patio klinkt ons goed in de oren tot we er zitten, in de hitte. Toch went het snel en vanwege de warmte hebben we niet zoveel trek. We nemen met z’n 4-en een Jumbo Combo met allerlei ‘tapas’. Lekker en voldoende.

Terwijl Erik de auto verplaatst van Luxor naar Paris shoppen wij voor Ivo bij Urban Outfitters. Hij slaagt er goed maar het duurt wel erg lang…. Ik wil nog heel graag naar de Fremont Street Experience en het is al tegen 23.30uur. We nemen de kortste weg naar de auto en dat is langs de duistere kant van een hotel waar de giga airco’s hete lucht naar buiten gooien en het mega stinkt naar vuilnis : (  Ook dat is Vegas. Gelukkig zijn we nog op tijd voor de lichtshow op het plafond van Fremont Street; die zijn elk heel uur t/m 01.00uur. Het is de moeite van het haasten waard geweest.

Terug bij ons eigen hotel neem ik nog een foto van de schepen die hier liggen; de show hiervan hebben we gemist.

De kans op het winnen van onze reiskosten willen we natuurlijk niet missen dus we sturen de kinderen naar bed en hoewel ik me doodmoe, vies en plakkerig voel, beproeven we ons geluk in het hotelcasino. Met Black Jack vergaat het Erik goed tot van croupier gewisseld wordt. Bij de roulette heeft hij ook snel verlies. Ik gooi wat dollars in een speelautomaat en foetsie… Met het restant speel ik nog bij de roulette; er komt wat bij en er gaat wat af. Het casino is de uiteindelijke winnaar. We zetten niet meer in dan we van plan waren en we houden het voor gezien. Het is tenslotte al 02.00uur - gaap.

Als ik m’n gezicht schoon maak, zie ik hoeveel stadsvuil er vanaf komt. Over de hygiëne op deze reis en in deze stad moet ik maar helemaal niet nadenken. Hoeveel handen zullen niet aan alle toegangsdeuren zitten per dag? De hotels ogen schoon maar ik vermoed dat ook deze schijn bedriegt in Vegas. Onze hotelkamer is in ieder geval stoffiger dan alle eerdere kamers. Terwijl ik dat overpeins, zie ik plotseling een mega grote zwarte kever in de badkamer lopen. Ik schrik me de rambam! Hij is groter en zwarter dan een kakkerlak en wat het is, kan me niet zoveel schelen als ik maar weet waar ie vandaan komt en hoe ie hier zo snel mogelijk weg komt. Ramen kunnen niet open, doorspoelen of dooddrukken is ook weer zoiets en daarom zet Erik ‘m (mbv een handdoek) op de gang – Joep, doei, de mazzel. Ik zet gelijk alle tassen van de vloer en kijk of ik er nog eentje spot want dergelijke insecten zijn vaak met z’n tweetjes. De kust lijkt veilig totdat Erik zich gaat douchen en er weer eentje ziet – Jak! Om er zeker van te zijn dat dit niet weer Sjakie van de gang is, drukt hij deze toch maar dood – Jakkes in het kwadraat! Ik fantaseer al dat we in de maling worden genomen (candid camera) of dat een foutje van illusionist David Copperfield de oorzaak is. Hoe dan ook, ik hoop dat ik er vannacht niet uit hoef en zo’n beest tegenkom…