6 juli: Via Oakland naar San Francisco

Vlak voor vertrek hadden Erik en ik een kort nachtje met slechts 3 uurtjes slaap. Dit kwam onder meer door een nachtelijk bezoek aan de huisartsenpost - daar hebben we blijkbaar patent op zo vlak voor een vakantie. Deze keer was het Ivo die nog even een cadeautje ging brengen bij een vriendin. De tas met cadeau kwam tussen de spaken van zijn racefiets, Ivo ging met hoge snelheid over de kop en raakte behoorlijk beschadigd in zijn gezicht en op zijn handen en armen. Twee ongelukken in 1 week; hij is de pechvogel van het jaar :(  De snee op zijn kin is geplakt en hij mag 2 dagen niet douchen. Verder gelukkig geen hersenschudding.
Maar zaterdag 6 juli zijn we er dan eindelijk helemaal klaar voor!
Bart brengt ons om 6 uur 's morgens naar Schiphol on vervolgens naar een cursus in Utrecht te gaan. We zijn erg blij met deze lift want de treinen rijden dat weekend nauwelijks naar Schiphol en we vinden het een prettig idee dat onze auto gewoon bij het huis staat.
Op Schiphol vliegt de tijd voorbij en al snel kunnen we boarden. We komen vlot door de douane en hebben prima plaatsen in het vliegtuig. De vlucht is zoals verwacht; het is een lange zit maar met af en toe wat rondlopen/bewegen, alle KLM-versnaperingen, wat wegdommelen en 3 films komen we de tijd wel door. Eenmaal boven het continent hebben we prachtig uitzicht over het ijs en de bergen van Groenland, de Rocky Mountains en dan is daar plotseling de Californische kust. En die kustlijn konden we een extra lange tijd bewonderen... want ten noorden van San Francisco bleven we minstens een half uur 'on hold' omdat we niet konden landen vanwege een incident op onze landingsbaan.

Mijn eerste gedachten waren dat ik blij was dat wij niet bij dat incident betrokken waren en dat het thuisfront wel ongerust zou zijn als ze merkten dat er iets gebeurd was rond onze aankomsttijd. Meer dan geduld uitoefenen en gissen naar het incident konden we op dat moment niet doen. Duidelijk was dat we op SFO niet konden landen omdat het hele vliegveld gesloten werd.

We weken uit naar Oakland en na een prima landing (op dit voor de bemanning onbekend terrein) werd ons geduld pas echt op de proef gesteld. Aangezien geen contact met San Francisco meer mogelijk was, ging alle communicatie van de KLM via Amsterdam met Oakland. Inmiddels wisten wij dat er op SFO een Zuidkoreaans toestel op zijn staart geland was en in brand was gevlogen. De planning was dat wij 6 minuten na dit toestel op dezelfde baan zouden landen - 'dan maar liever de lucht in' blijven cirkelen.... 1 1/2 uur wachten, achter in een bloedheet vliegtuig was voor sommige mensen een ware beproeving. Het duurde vooral zo lang omdat Oakland niet ingesteld is op grote vliegtuigen van meer dan 400 personen. Security werd opgetrommeld en in delen mochten we van boord. Om een lang verhaal kort te maken, stonden we ipv 11.45 uur in San Francisco nu om 15 uur in de aankomsthal van Oakland nadat Erik nog 'van de honden besnuffeld was' (krentenbollen mensen, what else haha).

Gelukkig zijn we praktisch ingesteld; we gingen met de shuttlebus naar Avis om daar de auto op te pikken. Met onze preferred pas waren we gelijk aan de beurt en de auto stond er gewoon voor de deur. Het is een prachtige witte Ford Edge (foto volgt nog). De bagage past er netjes in (had wel wat ruimer gemogen of wat minder bagage) en we laadden 'm gelijk nog voller na een bezoekje aan de Walmart.

 

Hier waren we de enige blanken en dat viel vooral de anderen op; we hadden wel bekijks. Nu had ik halverwege de vlucht erg veel last van mijn maag gekregen (O Els wat heb ik aan je gedacht en aan alle pakjes toilet seats, had ik ze maar meegenomen) dus ik liep voor de zoveelste keer doelbewust op het toilet van de Walmart af toen ik werd aangesproken door iemand die dacht dat ik de manager was :)  De keer erop werd ik weer aangesproken, maar nu door de manager zelf (tweelingzus van Whoopie Goldberg) die dacht dat ik een man was die de damestoiletten inliep ;) tsja, net naar de kapper geweest en van achteren lekker kort -grijnzzzz
De route van Oakland naar het hotel in SF was leuk met mooie uitzichten op de Bay en Fisherman's Wharf maar daarna werd het echt retespannend want MAN wat zijn die straten STEIL!!!! Daar kun je nog eens je hellingproef oefenen!!! Erik had het gelukkig helemaal onder controle en reed na elke stop weer soepeltjes weg - een applaus waard! Gaaf was het om al die straten te zien en door te rijden waar ik al zoveel over gelezen had. Het hotel was gauw gevonden (18.00 uur) en wat is het lekker om daarvoor een nederlandse TomTom te hebben. Lekker kamer beneden; het ziet er prima uit. Ook al voelde ik me niet fit en waren we al uren op (gevoelsmatig 4 uur 's nachts - Ned. tijd) toch konden we het niet laten om om 19uur de stad even in te gaan. Moeilijk om te oriënteren hoe we moesten lopen, liepen we met een omweg naar de St.Francis jachthaven en wat wil het toeval? Hier is nu de America's Cup! Nou ja, die troffen we tien jaar geleden ook al in Auckland! Zo mal om nu hier dat hele festivalgebeuren tegen te komen! Via Fort Mason liepen we naar The Cannery. Hoewel het al schemerde zagen we de Golden Gate Bridge en konden we het niet laten wat foto's te maken van Alcatraz.

We aten iets kleins bij Cioppinos on The Wharf (prima tent) en toen kon ik het echt niet meer opbrengen om nog 500 meter door te lopen naar Pier39. Ik wilde slapen! We namen de kortste weg terug maar dat bleek dus de steilste te zijn! Mijn god wat een nachtmerrietocht werd dat met maagkramp en het gevoel dat je elk moment de goot in moet om je behoefte te doen... Maar we werden onderweg goed vermaakt: liepen langs 3 Cable Cars en langs de beroemde bochten van Lombard Street.

Voor de kenners; wij liepen vanaf de Wharf door Taylor Street en vervolgens Lombard Street vanaf nummer 800 naar 1650. En toen eindelijk SLAPEN na 26 uur enerverende uren wakker te zijn geweest!