7 juli: San Francisco

Erik heeft gelukkig geen last van een jetlag maar de jongens en ik zijn behoorlijk brak vanmorgen. We hebben onrustig geslapen door mijn gehoest maar verder prima qua bedden. Een lekkere douche doet gelukkig wonderen. We weten al dat het ontbijt in dit hotel weinig voorstelt maar vandaag zijn we tevreden met de koffie, sap en verpakte cinnamon roll. Erik en ik namen de yoghurt (Walmart) en we hadden nog de krentenbollen van thuis ;) Tijdens het ontbijt maak ik de blogpost.
Omdat we ons na de reisdag en gebroken nacht niet topfit voelden, kozen we voor gemak door ons  met de BigBus Hop on Hop off door San Francisco te laten rijden. Het was ons aangeraden bij de motelreceptie en het was een succes. Op deze manier kregen we een goede indruk van de ligging en de grootte van de wijken en alle bijzonderheden. Het contrast tussen arm en rijk werd duidelijk zichtbaar evenals het contrast tussen gezond en ongezond; zoveel gespierde joggers op deze zondag en zoveel dikke mensen met grote ijshoorns + minstens 5 bollen ijs die ik amper met 1 hand vast zou kunnen houden.... Door deze audiotour werd mij ook de moeite bespaard om zelf als een juf alle info aan de mannen te vertellen. We waaiden op het open bovendek bijna uit onze jas (het werd hier vandaag niet warmer dan 20C) maar we waren er op gekleed en bleven zitten tot de stop over de Golden Gate Bridge.

Terug stapten we uit bij het Palace of Fine Arts

 

en liepen verder naar Marina Green om daar iets te eten. Dat viel niet mee want hoewel het een ideale locatie is voor een restaurant en er ook plannen zijn om daar iets neer te zetten, komt er voorlopig niets als het aan de omwonenden ligt; op de ramen hangen posters met Stop-Restaurant-Marina. Als alternatief halen we warme panini's bij Safeways (een supermarkt naar mijn hart met heel veel vers). Wij zijn niet de enigen en het duurt een half uur voordat we met de broodjes aan de haven zitten.
We liepen nu de korte route (zonder hoogteverschillen) naar het motel om de auto te halen voor een bezoek aan Alamo Square en Haight Ashbury. De plannen werden gewijzigd in een bezoek aan Fisherman's Wharf en Pier 39 om zodoende morgen meer tijd te hebben voor winkelen in Haight Street. We hopten weer on the BigBus die vlakbij ons motel stopt en hopten off bij Union Square dat omringd wordt door luxe warenhuizen. Ons rondje plein kwam uit bij de halte van Cable Car Powell/Hyde Street en daar sprongen we op de oude 'tram'. Helaas mochten we niet voor in de Cable Car aan een stang hangen. We werden naar de achterkant gedirigeerd en dat bleek geen verkeerde plek. We hadden zo prima zicht op de steile straten en de Cable Car achter ons.

 

Hiermee kunnen we het eerste item van de USA Bucketlist afvinken!
We kwamen uit bij The Cannery en zodoende bij ons doel van de middag: Fisherman's Wharf. Bij Boudin's Bakery was ik verbaasd over de grootte van de zaak, bakkerij en restaurant. We besloten daar 's avonds te gaan eten. Aan de overkant zagen we Rainbow Forest Restaurant en dat zou een mooi alternatief zijn. Maar eerst verder naar Pier39 want we wilden eindelijk eens die beroemde zeehonden zien die daar liggen te zonnen. Dit is wat we zagen:

LEEG! De zeehonden waren uitgeweken naar Mexico voor de voortplanting. De mannetjes worden in de tweede week augustus weer verwacht op Pier39. Hopelijk zwemmen ze wat sneller zodat wij ze 4 augustus nog kunnen zien : )  Toch snappen we die beestjes wel want in San Francisco was het inmiddels behoorlijk bewolkt en fris. In Mexico hebben ze vast warmere rotsen. De afgelopen twee weken (t/m 4 juli) was het hier overigens zeer warm met elke dag een heldere blauwe lucht.
Dit vertelde onze ober bij Restaurant Tarantino's. Nee, geen Boudin Bakery en geen Rainbow Forest waar de wachttijden resp. 45 en 20 minuten waren voor een tafeltje. Een belangrijk leermoment want hoe vaak heb ik niet gelezen dat men in de USA altijd reserveert voor lunch of diner....
Tarantino's was een mooie 3e keus; lekker rustig met mooi uitzicht en goed eten in normale portie, behalve misschien de pond garnalen die Wouter kreeg.

Qua eten is het maar net hoeveel en wat je zelf bestelt en ik ben blij met alle goed gevulde salades op de kaart. Er is blijkbaar hoop voor de Amerikaanse eetcultuur. Via Ghirardelli Square (gebouwen van de voormalige chocoladefabriek - goed voorbeeld voor de gebouwen van Ringers in Alkmaar) liepen we terug naar het motel. Het was een prachtige dag vol mooie SF indrukken.