Gelijk na de tunnel is een zeer kleine
parkeerplaats voor de Canyon Overlook Trail; gelukkig is er nog plek. De klim van
de trail is pittig en zeker in een temperatuur van ruim 30C – de lucht is
inmiddels weer aardig opgeklaard. Toch is het absoluut de moeite waard want de
uitzichten zijn waanzinnig mooi. De stemmen van een groep weerklinken tegen de
hoge rotswanden; eerst denk ik dat het een groep klimmers is maar een paar
bochten verder zie ik een groep juist afdalen de canyon in. Dit canyoning had
Erik ook graag met de jongens gedaan; dat wordt dan 4 nachten in Zion NP…
Aan het eind genieten we lang van het prachtige uitzicht en daarna dalen
we dezelfde route af naar de parkeerplaats waar we nog een schattige chipmunk
een besje zien eten.
In Zion en omgeving horen we voor het eerst in de vakantie
veel Nederlands; het is hier ook veel drukker dan alle locaties die we hiervoor
bezocht hebben. Iets verder stoppen we langs de weg voor Checkerboard Mesa; een
rots met horizontale lijnen (zandlagen die over elkaar heen zijn
geschoven) en verticale lijnen (door erosie) zichtbaar zijn.
Zodra we Zion NP uit zijn, lijkt de omgeving gelijk op de heuvels in
Zuid Nederland/ België. Bijzonder hoe snel het terrein weer vlak is buiten de
canyons. In de verte zien we de ontwikkeling van onweersbuien en daarna flitst
het regelmatig boven een gebied waar we Bryce Canyon verwachten.
Maar we zijn
er nog niet: de route voert verder langs Red Canyon in Dixie National Forest en
de kleuren zijn prachtig met de steeds dreigender lucht er achter en nog net
het zonnetje er op. Net als de auto’s voor ons, stoppen we na elke bocht om
foto’s te maken. We grappen al naar elkaar dat we op deze manier pas om
middernacht in Bryce aankomen.
Na de laatste mooie rotsen van Red Canyon begint het te regenen en omdat
de jongens honger hebben, stoppen we bij Subway in Panguitch voor een broodje
en koffie. De kleine toko zit tsjokvol met vooral Nederlands gezinnen dus wij
eten ons broodje buiten onder een overkapping; aangezien het slechts 18C is,
komen de jassen weer uit de auto vandaan. De TomTom geeft aan dat het
daarvandaan nog 2.40 minuut naar ons hotel is en dat kunnen we niet goed
bevatten want het enige dat we in de wijde omtrek zien is een vlak weiland met
wat kleine gebouwen en aan het eind van het veld een gebouw dat dus ons hotel
moet zijn – vreemd. Toch klopt het, al komen we eerst bij de verkeerde Best
Western Ruby’s Inn aan, dat er overigens zeer sfeervol uitziet van binnen. Wij
moeten aan de overkant zijn, in de Grand versie ervan – toe maar. Ik heb deze
wat duurdere versie geboekt als rustpunt in de reis. Dat is tevens de reden dat
wij hier 2 nachten blijven hoewel de meeste toeristen slechts door Bryce Canyon
rijden om 1 van de uitzichtpunten te bezoeken.
Na het inchecken en het
inrichten van onze prachtige grote kamer, komen we ieder op onze eigen manier
even bij. De jongens duiken met hun telefoon gelijk de gratis Wifi op, ik
schrijf het reisverslag en lees mijn roadbook betreffende Bryce en Erik zet na
ruim een week de televisie weer eens aan. Op weather channel zien we dat de
hittegolf zich verplaatst heeft richting New York en we denken aan Paul, Wilma
en Jochem die daar nu rondreizen. Ook zien we dat het in ons gebied te komende
dagen erg nat wordt met veel onweersbuien. Om het kwartier verschijnt een rood
scherm op de tv met een waarschuwing voor een flood in Kane County. Na de
zoveelste waarschuwing kijk ik toch maar op google maps waar zich dit bevindt
en laat het nou de streek zijn die we net hebben gepasseerd – tussen Zion en
Bryce! Daar zijn we goed weggekomen en we hopen dat men daar snel een hoger
gelegen gebied opzoekt voor de wegen overspoeld worden.
Nu het nog droog is, willen we graag het park in voor de beroemde
uitzichten en bij toeval wordt het Sunset Point en wij zijn (natuurlijk) ook zwaar
onder de indruk als wij deze waanzinnig mooie canyon vol hoodoos voor het eerst
in levende lijve zien; ik schat dat dit onze record-foto-dag is.
De lucht is na de bui nog zwaar bewolkt maar de kleuren van de canyon
zijn prachtig. Terwijl we een klein stukje afdalen op de Navajo Loop zien we
een peuter hagedis die zijn moeder kwijt is, blauwe zwaluwen en een kolibri die
nectar uit de bloemen zuigt en met een enorm luid gebrom om mijn hoofd vliegt
als ik een foto wil maken.
Erik en ik lopen ook nog naar Sunrise Point en daarna bezoeken we met
ons 4-en het eenvoudige maar overzichtelijke Visitor Center.
Dan is het toch
echt tijd om terug te gaan naar het hotel en ons om te kleden voor het diner;
we hebben ons bij het inchecken laten verleiden tot een dinershow bij
Ebenezer’s Barn & Grill. Er is hier verder niet veel anders dus we kiezen
voor deze optie. Het is een absoluut succes! Prima eten en een zeer goede show
met geweldige muzikanten. Als ik van dichtbij een filmpje maak, krijg ik de
indruk dat ze play-backen maar tegelijkertijd lijkt me dat erg
onwaarschijnlijk. Als ik even later weer film terwijl ook met een zweep op de
grond wordt geslagen, besef ik dat er latentie van geluid is – het komt door de
versterking later bij ons aan. Bijzonder in de Barn is dat je in de rij moet
staan om alcoholische dranken te bestellen en dat het vervolgens door een
serveerster naar je tafel wordt gebracht. Wat blijkt? Nog niet zo lang geleden
was alcohol in Utah een verboden goedje. Nu wordt het hier en daar meer
toegestaan maar het blijft nog ten strengste verboden zelf met alcohol in de
hand rond te lopen. Bijzonder is ook dat Erik in de Barn een collega uit Heiloo
ontmoet en dat Wouter een meisje van school spreekt; ‘it’s a small world after
all’.
 |
| Ivo krijgt regelmatig complimenten van de Amerikanen over zijn kapsel. |
Geen opmerkingen:
Een reactie posten