31 juli: Van Santa Barbara naar Pacific Grove

Net als op een schip slapen we ook zalig in een caravan. Als om 7.30uur de wekker gaat, is het buiten nog flink bewolkt en koud maar toch douchen we allemaal vlot na elkaar en pakken we de auto weer in. Ontbijten doen we aan de overkant bij de zalige bakkerij Our Daily Bread en ik maak zelfs nog een fietstochtje op de beach cruiser. Het gaat ons lukken vóór 10.00uur in de auto te zitten…. totdat…. een bewoner van het park een praatje met ons komt maken en we het lijkt alsof we in een aflevering van ‘Showroom’ verzeild zijn geraakt. De goede man vertelt ons over zijn avonturen in Nederland, over de camping en over de bijzondere avocadoboom tegenover onze caravan en we moeten toch zeker zijn in- en uitheemse plantenverzameling komen bekijken… Uit beleefdheid lopen we mee maar weten hem toch netjes duidelijk te maken dat we nu echt verder moeten….

Vanaf Santa Barbara nemen we de 101 richting Pismo Beach en rijden daar tussen Grover en Pismo op het strand – hoe stoer. Zelfs Wouter rijdt weer een klein stukje. Het is bijzonder zo dicht bij de branding te rijden, al is het maar voor 1 mile (en $5).

We hebben een lange reisdag voor de boeg en hebben van te voren een selectie gemaakt van plaatsen waar we echt van de weg willen. Morro Bay is zo’n stop waar een markante rots opduikt. Ik heb altijd gedacht dat deze ‘los’ in zee lag maar tot mijn verassing loopt er een weg naar toe en kun je gedeeltelijk om de rots heen rijden. We hebben er verder alleen maar oog voor de otters die in de baai op hun rug drijven en een jong wassen dat op hun buik meedobbert. Superschattig! 

 

De grond squirrels vinden we inmiddels maar ‘gewoontjes’ haha 

 

Nee hoor, ook nu hebben we weer veel lol om die snelle beestjes. Zelfs de grote meeuwen kunnen we waarderen, vooral als Ivo goed ‘Meeuws’ blijkt te praten. Met één van de meeuwen heeft hij een diepgaande conversatie. 

Morro Bay is overigens een leuk oud vissersplaatsje om te overnachten net als Cambria waar we ook weer uit de auto gaan. In mijn aantekeningen lees ik iets over Moonstone Beach en inderdaad ligt het strand er vol met mooie doorschijnende steentjes. De golven zijn er ook spectaculair en de jongens hebben er de grootste lol (ook met bijzonder lang ‘zeewier’). 

  

Drijfnat en nog slap van het lachen, rijden we weer verder met ze over de prachtige Pacific Highway 1: een geweldige weg die grotendeels vlak langs de kust voert. Ik had niet verwacht dat de route steeds zo hoog boven de zee zou zijn; de route zit vol bochten en hoogteverschillen. Amerikagangers die over onze route hoorden, adviseerden de kustweg juist van Noord naar Zuid te rijden. Dit vanwege de mooiere vergezichten aan de goede kant van de rijbaan en het makkelijk kunnen uit- en invoegen bij alle view points. 

Dit is ook de reden dat alle touroperators een rondje Zuidwest tegen de klok in organiseren. Eigenwijs als ik ben, doen wij dit rondje dus met de klok mee en rijden wij de kustroute van Zuid naar Noord. Een voordeel van onze route vinden wij dat je nu niet steeds dezelfde mensen onderweg tegenkomt en het gevoel kunt krijgen dat je in een kudde achter elkaar aan tuft. Op de kustroute is het duidelijk rustiger aan onze kant van de weg, vooral in de plaatsen waar we doorheen rijden. Het is helemaal waar dat de view points aan de kustzijde liggen en dat wij daarvoor de weg moeten oversteken, hetzij met de auto hetzij lopend. Dit is overigens op alle plaatsen goed te doen. De kustroute voert van en naar de kust en ook grote delen door de bergen of het bos. Of de uitzichten van Noord naar Zuid mooier zijn dan van Zuid naar Noord kunnen we pas bepalen als we beide kanten op gereden hebben. Hoe mooier de route is qua uitzichten, hangt volgens af van hoe de zon staat. In ons geval rijden we ’s morgens met de zon in de rug en dat geeft mooie beelden. Voor de Zuid richting is dat ’s middags weer het geval. 

Qua zonsondergang is het weer mooier om in de Noord richting te rijden. Dat maakt de stand op 2 : 2 en volgens ons is de beste routekeuze je persoonlijke keuze. Eén ding is zeker; zonder benzine kom je niet ver dus op tijd tanken is wel zo handig. Wij hadden weer wat spannende mijlen voordat we á $6/gallon konden tanken in Gorda dat daar ineens opdoemt terwijl het niet op onze kaart staat vermeld.

Tot nu toe zijn wij zeer tevreden over ons rondje met de klok mee. We hadden in gedachten te acclimatiseren qua temperatuur in San Francisco voor onze aftocht naar NL maar het is er nu wel héél erg koud en dat is ook wel weer jammer om straks mee af te sluiten.

In San Simeon stoppen we bij de hangplek van de zee-olifanten. Wat zijn ze lelijk en wat kunnen ze brullen. Bij toeval staat een ranger achter ons tekst en uitleg te geven aan een Amerikaans gezin en zo pikken wij heel wat informatie mee. Leuk om te weten dat die met die lange neuzen de mannetjes zijn.

 

Over de stop bij Julia Pfeiffer Burns State Park twijfelen we gezien de tijd. Erik en ik stappen uit waar we de waterval vermoeden maar zien niets dat lijkt op het mooie plaatje in onze reisgids. We hadden beter moeten weten want een iets verderop is daar de aankondiging van het park inclusief betaald parkeren, toiletten en wandelpad naar de bezienswaardigheid. Het is een klein stukje lopen en de stop absoluut waard. Wat een unieke plek! Het namiddag-licht levert weer mooie plaatjes.

 

De zonsondergang op onze kustroute moeten we helaas missen. In Big Sur eten we een zalige beroemde Ambrosiaburger bij Nepenthe. Wat een geweldig restaurant op een zeer bijzondere plek met uitzicht waar ik geen genoeg van kan krijgen. 

 

 

Omdat we de zonsondergang niet willen missen, nemen we geen nagerecht. We rijden snel verder maar helaas gaat de route door het bos, weg van de kust. Pas in de contreien van Carmel komen we weer bij de kust; de zon is dan al onder. Alleen Ivo vindt de oranjekleuren nog mooi genoeg voor een foto en hij snelt de auto uit. 

De route vlak langs de kust richting Carmel is ongetwijfeld prachtig (en helemaal met ondergaande zon) maar we zijn gewoon een uurtje te laat en moeten het nu in schemer en donker doen. De 17mile Drive is nu ook de moeite niet dus die bewaren we tot de volgende dag. Ford krijgt weer te drinken in Carmel en wordt extra vertroeteld door Ivo voor we de laatste minuten rijden naar Pacific Grove. Hier heb ik een vakantiehuis gehuurd op een paar meter van het strand. Een wens van Erik was op deze route te overnachten in een Beach House maar net als in NL kun je dergelijke huizen voor minimaal een week huren in het hoogseizoen. De Spanish Villa was een goed alternatief voor de 2 nachten in Pacific Grove. Ik vond het via AirBnB maar moest voor de prijs mailen met de eigenaresse. De kosten lagen ver boven ons budget en dat liet ik haar weten. Per omgaande kon er $100 van af en toen ik niet gelijk antwoordde, kon ik het 2 dagen later boeken voor wat ons budget ook toeliet (omdat ik haar zo aardig leek – wat een mensenkennis niet?). Inmiddels weet ik dat het heel normaal is af te dingen op overnachtingen in de VS. Het is net zo normaal als diverse overnachtingen boeken en daar kosteloos weer een aantal van te annuleren, bijv. omdat je de route wijzigt of een goedkoper alternatief vindt. Kortom: we zitten in de Spanish Villa al ging dat bij aankomst niet gelijk van een Spaans leien dakje. Ik zou nog een code krijgen voor de locker waar de voordeursleutel in ligt. De laatste mailwisseling was van 22 juli maar daarna bleef de mail met code uit. Daar zit je dan; in het donker (en de kou) met de laptop in de auto, naarstig op zoek naar meer info. Gelukkig kon ik het Wifi wachtwoord achterhalen en in de mail zoeken naar haar telefoonnummer … eh … voicemail…. maar gelukkig belde ze snel terug om de code door te geven en konden we naar binnen: het leek wel een spelprogramma.

Het huis is zo fantastisch dat het eigenlijk een beetje té is voor ons… We hebben allerlei luxe waar we deze 2 nachten (dus ruime dag) niet eens gebruik van zullen maken. We zouden natuurlijk de hele nacht op kunnen blijven en op het moment dat ik dit typ, gaat het er wel naar uitzien. De jongens maken nog druk gebruik van de razendsnelste Wifi ooit en Erik en ik zitten op de comfortabele bank met (eindelijk) het lekkere witte wijntje van bakker Erick Schat uit Bishop. Erik zapt wat langs de vele Amerikaanse tv-zenders om te blijven hangen bij de Conan show waarvan we op de set bij Warner’s waren en ik hou het nu om 00.00uur voor gezien. Morgen de foto’s maar op de laptop en het reisverslag online voordat we de omgeving hier gaan verkennen.

Dit zijn de keuken en eetkamer...