2 augustus: Van Pacific Grove naar San Francisco

Als we gaan slapen, is het net of we thuis zijn in ons lekkere bed en stilte. Zou het niet fantastisch zijn als we vannacht geteleporteerd worden en morgenochtend wakker worden in ons eigen huis – zonder de hectiek van San Francisco en de duur van de terugreis. Voordat ik verder kan dromen, hoest ik nog minstens een uur (want mijn pillen zijn op) maar de volgende ochtend staan Erik en ik weer fris en fruitig vroeg op! Jammer, het is nu toch écht bewolkt. In dit voor mij overbekende weertype ga ik eindelijk mijn wens vervullen; hardlopen langs de Californische kust. De paden langs de kust bij Pacific Grove lenen zich hier meer voor dan die in San Francisco dus het is nu of nooit… 

Mijn loopstijl past ook beter in die van Pacific Grove, niet omdat de gemiddelde leeftijd 50jaar is maar omdat men hier hardloopt zoals we dat in Europa zien. In San Francisco maakten we in het begin van de vakantie kennis met een heel andere manier van hardlopen; de armen onbeweeglijk hoog met de ellebogen naar buiten (alsof de oksels moeten luchten) en een looprichting die meer omhoog dan naar voren gericht is, als dressuurpaardjes die een pas op de plaats maken. Misschien aangewend door het voortdurend moeten inhouden voor alle toeristen op hun pad? Ik was al bang dat dit de trendsetters waren voor de loopwereld maar gelukkig zagen we dit fenomeen tot nu toe alleen in San Francisco. Het loopt hier lekker en de tijd vliegt met alle afleiding van grond squirrels die wakker worden en zich voor mijn voeten uitgraven, de grijze walvis die ik een paar keer spot in de driehoek tussen 2 bootjes met toeristen en een groepje kanoërs (vlak voor de kust), de branding en niet te vergeten Erik, die halverwege een foto van me komt maken als bewijs. Schreef ik al dat ik hier best oud zou kunnen worden…?

Het reisverslag en de foto’s van gisteren zet ik online tijdens het uitwasemen. Dan wordt het toch echt tijd om te douchen en in te pakken want ik vrees dat we voor het eerst het uitchecktijdstip niet gaan halen…. En dat klopt: pas om 11.15uur rijden we het pad af. Langs het water is het maar een heel klein stukje naar Monterey. 

Aan de winkeltjes op Cannery Row hebben we niet veel behoefte maar het is wel leuk tussen de oude sardines-inblik-fabrieken te rijden. Verderop stoppen we wel bij Fisherman’s Wharf. Op deze van Monterey heb ik mijn hoop gevestigd om toch nog vriend pelikaan op een paal te fotograferen. Die wens hoort eigenlijk ook in de vakantie bucketlist. De jongens blijven liever in de auto; die vinden het buiten veel te koud. Langs en op de werf zie ik veel krabben, meeuwen en zeehonden maar geen pelikaan…. tot ik een zijpad van de pier inloop en me echt moet inhouden Erik niet luid te roepen, want jawel hoor, daar zit ie, vlakbij me, op een paal, als uit een boekje…. Het is vast de huispelikaan van Monterey. Als op de vlonder ernaast nog zeehonden verschijnen met jongen is mijn geluk compleet! Super dat we dat op deze stop hier treffen.

 

Als we verder rijden zien we op de TomTom dat we al om 15.00uur in San Francisco kunnen zijn en we maken plannen om daar gelijk de Painted Ladies en omgeving te bezoeken. Maar eerst nog naar Santa Cruz! Het is iedere keer de vraag waar we ons in een stad het beste naar toe kunnen laten sturen om bij het strand te komen. Gelukkig hebben we de geweldige app “Citymaps to go” met dank aan Paul. Ik weet dat in de vuurtoren een leuk surfmuseum is en ik verwacht dat dit in de buurt van het surfstrand is. Door de navigatie op Pelton Ave in te stellen, komen we precies uit bij wat we willen zien; de vuurtoren met het museum en stoere jongens en mannen die spectaculaire moves maken op de golven. 

 

 

Zeehonden liggen iets verder op een rots en zwermen pelikanen vliegen vlak voor ons langs naar het Noorden. Wat een geweldige plek! En het is weer helemaal opgeklaard! We blijven net als de surfers wachten op de perfecte golf om de perfecte foto te maken. We blijven, we blijven nog langer, nemen een kijkje in het kleine museum en gaan toch nog een keer bij de surfers kijken. Met een ijsje en koffie van McDonald’s rijden we pas na een paar uur weer verder. Erik neemt de rol van de TomTom over en stuurt ons via de app naar de Stanford University in Palo Alto want het is ook een wens (van Wouter) om zo’n universiteitsterrein te bezoeken. Die van Stanford lijkt wel een rijke Spaanse stad; wat een enorm groot en prachtig complex! Dat zoiets bestaat! Wat moet dat een geld hebben gekost, de rijkdom druipt er van af. We dwalen er rond tussen vooral toeristen en een enkele zomerstudent en docent en kijken onze ogen uit. Heel bijzonder om hier te zijn. 

Eén van de bibliotheken.

Eén van de vele gallerijen.

Eén van de vele pleinen.

Kunst van Rodin.

Tropische omgeving

Binnen wordt natuurlijk flink gewerkt.

Daarna gaat het toch echt verder naar ons hotel in San Francisco want de tijd is deze middag weer omgevlogen en het is inmiddels 18.00uur.

Het plan was nog om in Palo Alto langs Google en Apple te rijden en ik heb mijn Wifi mannen regelmatig gevraagd de adressen hiervan te op te zoeken. Natuurlijk wisten ze van niks en hadden geen idee hoe ze dat zo snel (onderweg) te weten moesten komen dus laten we het voor wat het is hoewel ik het een behoorlijke domper vind. Als ik vlak voor SF op Erik’s telefoon in de app van Citymaps to go zoek naar Google en Apple, verschijnen gelijk de juiste adressen: die mannen van mij zijn echt geen padvinders hoor en ik mopper op het ontbreken van hun initiatief. We gaan er echter niet voor terug. In San Francisco is het vreemd om nu van een totaal andere kant aan te komen rijden. We zien voor het eerst het vliegveld SFO waar we zondag de auto moeten inleveren en de vlucht naar huis nemen. We rijden langs het AT&T stadion waar we een maand geleden een honkbalwedstrijd bijwoonden. 

Begin van Bay Bridge, gezien vanaf de pieren.

Dan gaat de rit verder langs de pieren die we allemaal langsgefietst zijn en dan slaan we af op Broadway om naar ons hotel te gaan – in Chinatown. Wat een verschil qua omgeving met ons eerste verblijf in deze stad en wat is het hier akelig koud (15C)!!!! De buurt is er niet één om over naar huis te schrijven maar we zitten wel heel centraal. 

Vanuit de kamer kan ik de Coit Tower zien; daar lopen we morgen zo naar toe. Voordat we er erg in hebben, zijn de jongens al op pad naar Union Square. We hebben echt geen idee waar ze zijn gebleven en we zijn ze een uur lang kwijt terwijl we willen eten want het is tenslotte al 19.30uur. Tegen de tijd dat we ze weer hebben gevonden en we via Grant Ave naar Union Square zijn gelopen, eten we pas om 22.15uur bij de Cheesecake Factory boven Macy’s… We nemen allemaal weer wat anders en het is zalig. Wat een succesvol concept is dit toch en ook wij zijn bereid hier een uur te wachten op een tafeltje – dat wil wel wat zeggen…

Op de kamer zijn de mannen helemaal in de Chinatown-mood en kaarten om geld terwijl ik dit verslag schrijf en de foto’s oplaad. Morgen onze allerlaatste dag in de VS en dit is mijn 40^ste blogpost op dit reisblog. Zal ik de 4000 hits nog halen voordat we thuis zijn? Wonderlijk idee dat zoveel mensen dit lezen. Zelf ben ik blij dat ik elke dag mijn ‘reis-ei’ kwijt kon in de verslagen; we hebben zo ontzettend veel gedaan per dag dat ik vaak de foto’s nodig had om activiteiten te helpen herinneren. Laat staan dat ik dat na een maand zonder verslag allemaal nog had geweten. Elke avond weer even schrijven was een lekkere uitlaatklep na een volle dag en ik lees heel graag jullie reacties.